¿Rito o celebración?
“Me aburro en misa”, “La misa no me dice nada” “Este cura es un rollo” y frases parecidas se oyen al hablar sobre la misa y se suele decir que son las respuestas que los jóvenes dan cuando se les pregunta por qué no van a misa.
Sin embargo, dejando un poco de lado el papel del celebrante (que a veces si es responsable único de que la misa sea “un rollo” o tal vez peor de que una se violente al oír la homilía por su falta de caridad cristiana) he pensado muchas veces las razones de esas frases. Tal vez se dicen porque están aprendidas de memoria o porque alguien (a quien se considera más entendido) las dijo una vez, pero reflexionando un poco más creo que no siempre nos paramos a pensar con qué actitud acudimos a la misa. ¿Nuestra actitud interior es la de celebrar en comunidad (lo que esto conlleva) nuestra fe, o más bien es la actitud de “es domingo, tengo que ir a misa”?
Sinceramente, si acudimos a cumplir con un rito la misa tiene que ser un auténtico aburrimiento porque se limita a un señor diciendo unas oraciones y los demás a pensar en lo nuestro. Si se me permite la comparación es como ir a una boda, si vas porque te ves en la obligación para no molestar a los novios, puedes pasar unos ratos divertidos pero resulta un “rollo”: mucha gente que apenas conoces comiendo, hablando, riendo…. sin embargo si acudes porque te alegras del compromiso que los novios van a realizar y quieres compartir con ellos y con su familia ese momento, es otra cosa.
Todo está en nuestra actitud interior, eso creo.
“El sueño de Morfeo” é un grupo asturiano de actualidade nacional que ten unhas cancións pegadizas e que se lanzou á fama a partires da canción “uno más uno son siete…”, que serviu de sintonía á serie 
Me empeñaba en ocultarte tras mi melancolía
A base material para a globalización céntrase na revolución tecnolóxica das comunicacións, o transporte, a informática, a biotecnoloxía e as novas formas de organización dos procesos de traballo. Todo isto favorece o crecemento do comercio mundial, a diversidade e aumento da producción, e a estandarización do consumo a escala mundial. Neste proceso as empresas son o suxeito activo da globazlización. Non podemos esquecer que isto desenvólvese partindo das bases do neoliberalismo que sostén que se impoña sempre a lei do máis forte.
Por parte dos países enriquecidos maniféstase unha aceptación da globalización en canto á economía, as finanzas e a cultura; máis difícilmente acéptase a globalización en canto repercute na liberdade das persoas para poder buscar unhas condiciones de vida mellares, máis aló das suas fronteiras. Para ser claro: podemos ter un reloxio suizo, uns pantalóns fabricados en Corea, uns deportivos elaborados en Malasia, un colar de Mali e una bolsa de viaxe elaborada en Arxentina. Todo esto síntoma da globalización; sen embargo non aceptamos a tódolos que non adquiren ou teñan por súa unha cultura distinta á que se impón como propia por medio dos poderes fácticos que guían o noso mundo. Acéptase a libre circulación de productos pero non de persoas, e por tanto, de culturas. Este é un dos riscos máis evidentes da actual globalización en canto tende a homoxeneizar a cultura e apartar as culturas. Dependendo da tendencia do momento implantarase un determinado modelo de cultura cos seus subproductos que tenderá a facer máis globais a unhos, menos a outros e a todos máis unidos na desigualdade. Así, coido que este modelo de globalización pode ofrecer unha óptica interesante para avaliar fenómenos actuais que se reproducen a escala mundial.
Esta é a letra dunha canción. Ata aquí todo normal. Podería ser a letra dunha canción de La Oreja de Van Gogh ou de Álex Ubago. Tampouco nos estrañaría ¿non? Pero ¿que sucedería se che digo que se trata dun grupo de pop-rock que se está referindo ao amor de Xesucristo? ¿Imaxinas a Maná ou a Red Hot Chili Peppers cantando algo semellante?
Na pasada Xornada Mundial da Xuventude en Colonia (Alemaña) foron un dos grupos que formaron parte dos concertos de clausura no Marienfield. A pesar de que estaba alí, non os puiden escoltar. Así que, cando hai 4 meses uns amigos me dixeron que ían a Londres a velos actuar, non o pensei: ¡alá fumos: directos ao mítico Royal Albert Hall e estaba a rebosar! Para min supuxo a constatación de que era posible algo que levaba tempo buscando e non daba atopado: música moderna que nas súas letras falase de algo tan vital para min como ese encontro persoal con Xesucristo que cambia a vida radicalmente.
Curas que xogan ó fútbol. ¿O clero xa non é o que era?
Foi en Turquía, chamábase Andrea Santoro, de 60 anos. O asasino ten 16, e ó parecer, 
Ola, chámome Rosalía, son unha rapaza de 15 anos que ó longo do que levo vivido sei o que é unha situación de malos tratos. Explícome: dende que teño sentido non recordo máis que ó meu pai pegándolle a mamá, eu non podía entendelo e cando preguntaba o que pasaba, mamá dicíame que “non eran cousas miñas, que papá estaba enfermo e por iso se comportaba así”… Na escola, eu estaba triste, e cando algo non me saía “a dereitas” o inmeditato era a violencia física e verbal con todo o que se puxera diante. Para min aquilo era normal, porque na casa comigo facían así: non había lugar á explicación nin ó razonamento, todo se solucionaba con golpes, ou castigos pechada nun cuarto que non tiña luz.
