Despois de tantos anos traballando con xovenes, tantos que xa me fixen “vella” (pero solo en anos eh!!!) pois resulta que cando lín esta proposta, esta pregunta, enseguida se me veu á cabeza non a palabra xuvenil, se non a palabra compromiso, pois posiblemente sexa esta a que teña nunha auténtica crise…que por iso repercute nos xovenes…
Pois vou responder á pregunta que facedes…NON, non é unha quimera, non é un soño, nin unha utopía. Pero si creo que hai unha crise, si penso que vivimos un momento difícil para poder definir o que significa a palabra compromiso, e para poder propoñer ós xovenes ou ós maiores un compromiso sexa do tipo que sexa.
E a crise da que falo non a descubro eu, e non é de agora mesmo, estoume referiendo ó que para mín é a peor das posturas ante calquera cousa da vida, a INDIFERENCIA. Que é para mín comprometerse? Pois veredes, é descubrir que algo ou alguén me importa, descubrir que unha situación pode cambiar porque eu interveño nela, aprender que si eu aporto algo as cousas son diferentes, descubrir que son importante porque conto e contan comigo, é tamén aprender que eses compromisos que vou adquirindo son capaces de transformarme, de cambiarme, de alegrar a miña vida, e tamén de facerme sufrir.
“Ti non podes cambiar todo o mundo, pero so ti podes cambiar a túa parte de mundo”
Fai anos que levo esta frase gravada no meu corazón…Iso é para mín o compromiso, decirlle que si a iso. Descubrir que son responsable dunha parceliña, descubrir que encargarme dela, facela miña, comprometerme com ela é cambiar o mundo, e ademáis iso cambiar a miña vida. Por iso penso que a indiferencia é a peor enfermidade, pero non é exclusiva dos xovenes, se non que os xovenes son herdeiros dunha sociedade que ten a indiferencia como bandeira, satisfeita de todo, pagada de sí mesma, enormemente egoísta e que pecha os ollos ante a miseria e a dor de máis da metade da humanidade.
E vou rematando, e quero facelo falando dos xovenes, traballo con eles todos os días e sufro esa tremenda indiferencia ante todo o que sexa compromiso para cambiar as cousas da que tamén eles están contaxiados, pero NON SEMPRE É ASI, e algunha vez recibo unha alegría, e veredes teño que decir que cando un xoven descubre o compromiso, algo polo que loitar e algo polo que paga a pena entregarse, faino dun xeito que a mín segue a sorprenderme e entonces todo cambia, e o corazón alégrase.
Sei que na nosa Diócese hai moito que traballar cos xovenes ¡¡¡vaia si o sei!!! Sei tamén que non son moitos os que pasan da indiferencia ó compromiso porque isto é um camiño lento, lento, lento. Coñezo xovenes, cecáis alonxados da fe, pero comprometidos co mundo, colaborando en ONGs, en proxectos moi diversos, porque iso da sentido á sua vida…Iso é compromiso.
E sei tamen que nesta Diócese hai xovenes comprometidos que son un auténtico tesouro, que sacan tempo de debaixo das pedras pa facer miles de cousas, que preparan encontros, reunións, traballos de solidariedade, campamentos, convivencias, pascuas, que son catequistas, levan grupos de reflexión, de traballo…Seino porque teño a ledicia e o orgullo de coñecelos, de traballar con eles e cando penso así o meu corazón, a pesar de todos os sinsabores que traballar cos xovenes pode traer…Pois o meu corazón dá gracias. Taba tentada a poñer os seus nomes pero como dice el cantor…”Dios y mi canto, saben a quién nombro tanto”.
No é unha tarefa fácil, hai que seguir traballando para poder tornar a indiferencia por compromiso, ese é o reto.