.:Nova Fronteira:.

Benvido a NF. Un blog feito desde a diocese de Mondoñedo-Ferrol (Galicia), onde te podes expresar. Un punto de encontro para a xente nova

Archive for Diciembre, 2006

Atentado contra la libertad de expresión

18 Diciembre, 2006 Escrito por: Carmela Lamas, estudiante de Medicina en Santiago Tema: A Fondo, A voltas co entendemento entre credos Xa van 3 comentarios →

Jose Ramon LopezTengo que confesar que hasta ahora no había leído la ya famosa clase magistral de Benedicto XVI en Ratisbona. Lo único que sabía es que algo había en ella que estaba crispando a mucha gente; algo del Islam…

Ahora que conozco el contenido del discurso y que localicé el centro de la polémica, pienso que quizás se le haya dado más importancia de la que tiene, que sólo es una cita de otro autor y que forma parte de un conjunto de ideas mucho más amplio.

Al mismo tiempo que surgían las críticas hacia las palabras del Papa, otras voces se alzaban porque se estaba atentando contra la libertad de expresión. ¿Será que estamos acabando con ella?

Según el diccionario la libertad de expresión es el estado de una persona que no está sometido a otro en lo que se relaciona con la manifestación de aquello que piensa.

La libertad de expresión está, ya para empezar, limitada por la ley, por ejemplo en lo que se refiere a la apología del terrorismo.

Pero no es la ley la que está acabando con ella. Terminan con la libertad de expresión los prejuicios porque, por sistema, hay que acallar determinadas voces que parece que nada le tienen que decir a esta sociedad.

Mata la libertad de expresión el miedo a la verdad, porque la verdad (no digo que sea el caso) a veces duele.

Acaba con la libertad de expresión la falta de respeto, porque no se trata de mi libertad, sino también de la libertad del otro para expresarse como quiera.

Muchas veces fallan también las formas, porque no hay solo una manera de decir las cosas, porque muchas veces somos más de la crítica destructiva que de la constructiva…

Novidades

17 Diciembre, 2006 Escrito por: Redacción NF Tema: sobre a web 1 persoa dixo algo→

Temos novidades nas nosas seccións web

  • O noso calendario de actividades está, por fin, actualizado. Dedinex pásanos varias datas a ter en conta neste curso. Non están todas, pois aínda se está a traballar en varias iniciativas. Ademáis, só están as xerais, xa que cada parroquia desenvolve as súas propias. ¿Queres contarnos algunha iniciativa que se vaia realizar na túa parroquia? Mándanos un e-mail ou déixanos un comentario
  • Na nosa sección Parroquias contamos cunha actualización, no aparatado da Unidade Pastoral de Vilalba. Rubén Prieto envíanos varias imaxes do belén de Insua, este ano moi traballado e cun resultado ben fermoso.

Unhas reaccións desproporcionadas

15 Diciembre, 2006 Escrito por: Redacción NF Tema: A Fondo, A voltas co entendemento entre credos Xa van 190 comentarios →

Rematando xa co ‘a fondo’ acerca do entendemento entre relixións, reproducimos un artigo da pedagoga Ana de Canido sobre o tema.

Nun primeiro momento pensei que isto non era máis ca un novo ataque contra a Igrexa, dos moitos que se producen, dende os medios de comunicación, porque de todos é sabido que poucas son as noticias que falan positivamente da Igrexa.

Pero a medida que aparecían datos, artigos e crónicas do que estaba acontecendo nos países islámicos, sentinme na obriga de saber que “fora en realidade” o que “se dixera”, parecíame que tiña que ser moi grave, e serio, o dito, para que as reaccións tomaran tal calibre.

O Papa, no seu discurso fai mención ó profesor Theodore Khoury que edita o diálogo que un emperador bizantino, Manuel II Paleólogo, mantivo cun persa culto sobre o cristianismo e o Islam alá polo ano 1391 en Ankara; este diálogo fai alusión ás estructuras da fe contidas na Biblia e no Corán.

No sétimo diálogo editado por Khoury, o emperador toca o tema da “yihad”, a guerra santa, e diríxese ó seu interlocutor coa pregunta central sobre a relación entre relixión e violencia dicindo: “Amósame tamén o que Mahoma trouxo de novo, e somente atoparás cousas malas e inhumanas, como a súa directriz de difundir por medio da espada a fe que predicaba”, “Deus non se complace coa sangue –di o emperador-; non actuar segundo a razón é contrario á naturaza de Deus (…) Quen queira levar a fe a outra persoa precisa a capacidade de falar ben e razoar correctamente, e non recorrer á violencia nin ás ameazas (…)”.

O Papa o único que fixo foi mencionar, no seu discurso sobre “Fe, razón e universidade. Recordos e reflexións”, a esta publicación; en ningún momento da súa disertación fixo súas estas palabras, simplemente as citou… Con isto non quero decir que fose ou non o momento axeitado para tratar o tema; nin que estea ou non de acordo co dito. O que sí, é que me parecen moi desproporcionadas as reaccións posteriores no mundo musulmán (lanzamento de bombas incendiarias contra varias igrexas, asesinato dunha monxa, queima de símbolos da nosa relixión…); agora recordo o acontecido, non hai tanto tempo, cunhas “caricaturas” de Mahoma aparecidas nalgún xornal… as reaccións foron moi semellantes, e os xornáis debéronse retractar; nesta ocasión tamén o Papa, e no seu defecto o Vaticano, tiveron que dar explicacións…

Será que os únicos que temos que pedir perdón somos os occidentais? Será que os “outros” non teñen nada de que “arrepentirse”? Será que o perdón e o arrepentimento so nos “corresponden” ós católicos? Quero pensar que simplemente foi un malentendido, ou unha versión que chegou distorsionada do que en realidade aconteceu e se dixo; de non ser así, que nos queda ós cristiáns? Teremos que “mirar” antes de falar e opinar sobre as nosas conviccións, non sexa que con elas “manquemos” a alguén? deberemos andar con “pés de plomo” neste mundo tan plural no que estamos a vivir? que acontece con nós cando dende “outros” frentes somos atacados? cal é, ou cal debería ser a nosa resposta a eses ataques?

Exercicios espirituais en Nadal

14 Diciembre, 2006 Escrito por: Redacción NF Tema: Convocatorias Xa van 63 comentarios →

Chéganos a convocatoria dos exercicios espirituais deste ano, que organiza Dedinex. Unha boa ocasión para reflexionar e por en limpo moitas cousas… Di Dedinex:

Queremos con esta convocatoria facerche unha proposta para estes días: un pequeno espacio de oración-convivencia no Seminario de Mondoñedo.

Sería os días 26 ó 28 deste mes: chegariamos o primeiro día ó redor das 12 e rematariamos co xantar do día 28 (e non é ningunha inocentada).

Estará connosco un cura ben coñecido na diocese, Segundo Pérez, que xa nos ten axudado nas actividades de tempo libre e de Pastoral Xuvenil.

Se estás interesado, só tes que mandar os teus datos (os de contacto: nome completo, dirección postal e electrónica, teléfono), idade e parroquia a dedinexmf@yahoo.es ou chamar a este teléfono antes do día 22: 982510406 (preguntando por Valín).

Ah! recorda trae-lo saco de durmir, un boli, caderno, Biblia e o necesario para pasar estes días.

Anímate! son días de moito lío, de andar dun lado para outro, pero tamén de pensar, orar e ver cómo Deus se achega a nós e de qué xeito o fai. Contamos contigo.

¿Es necesaria la espiritualidad teilhardiana?

14 Diciembre, 2006 Escrito por: José Ramón López Oroza, sacerdote; amplia estudios de Teoloxía en Salamanca Tema: Caixón de sastre Ninguén dixo nada →

Continuando coa serie sobre Teilhard de Chardin, que centra os estudios do sacerdote José Ramón López Oroza, ofrecémosvos unha reflexión sobre a espiritualidade que non pasa de moda, como a de Teilhard de Chardin.

Jose Ramon Lopez

La espiritualidad Teilhardiana se puede condensar en una sola imagen que nos deje claras sus ideas al respecto. Sin duda la esencia de su espiritualidad viene dada porque todos los cristianos adquiramos seria conciencia de que nuestra vocación de seguir a Jesús exige una total encarnación de su amor a Cristo mediante una dedicación nacida de la fe al progreso humano. Esa es la idea esencial de su espiritualidad.

Ante esta idea, ¿realmente es necesario que los cristianos la sigamos? Evidentemente.

Es de esperar que todos los cristianos vayamos respondiendo al llamamiento de la Iglesia a la renovación viendo la espiritualidad evangélica y paulina en la dimensión total e integral que reveló Teilhard; es decir, “ese tipo de misticismo que le hace a uno buscar a Dios apasionadamente en el centro de toda sustancia y de toda acción.

Dios ya no se encuentra en un más allá, alejado o inalcanzable, sino que es el cercano, el que se hace presente, el que nos acompaña día a día, el que podemos ver reflejado en el rostro de los demás.

También nosotros, al igual que Teilhard, tenemos que hacer un esfuerzo por ver a Dios presente y vivo en nuestro mundo y visiblemente operante.

Quizá, por ello, pueda ser válido suponer que lo que fue increíblemente positivo para una generación, lo pueda ser para sus descendientes, sobre todo, cuando se trata de cuestiones relativas a la humanidad y a su espirituliadad.

La obra de Teilhard fue válida (aunque controvertida) y seguirá siendo válida para quienes se acerquen a ella desde la apertura de mente y de corazón. Cultivar la espiritualidad como un factor de unidad humana real y convertirla en referente para la vivencia mística personal.

Teilhard murió en Nueva York, el 10 de abril de 1955, Pascua de Resurrección. Tres días antes de su muerte, dejó escrito en la última página de su diario un resumen sorprendente de su pensamiento: El Universo está centrado evolutivamente. Cristo es el Centro. Y los tres versículos (1 Co 15,26-28) que anuncian la victoria sobre la muerte.

Creo que demuestran muy bien lo que ha sido su vida, lo que ha querido dejarnos como legado.

Quizás al final de este apartado, la pregunta que nos hacíamos al principio ya esté algo más esclarecida, quizás preguntarnos sobre la espiritualidad de Teilhard y sobre si seguirla en el mundo actual es posible, está fuera de toda duda.

Teilhard nos exhortará a seguir la espiritualidad cristiana, en saber que podemos llegar a Dios realizando nuestra labor diaria.

Sacerdote directo

06 Diciembre, 2006 Escrito por: Redacción NF Tema: sobre a web Ninguén dixo nada →

Benvido a un lugar para o diálogo. Sacerdote directo ofréceche a posibilidade de comunicarte con sacerdotes novos da diocese, próximos a ti, para que lle plantexes as túas dúbidas. Sexas quén sexas, e de onde proveñas, os teus comentarios, as túas preguntas, serán atendidas polo noso equipo de “escoitadores”. Eles tentarán, a través do correo electrónico, dar algunha pista sobre o que se nos escapa, algunha pista sobre a maneira de nos acercar máis a Deus, sempre desde unha perspectiva cristiá. Non o dubides, escríbelles!

 

fran.novafronteira [arroba] gmail.com

   

valin.novafronteira [arroba] gmail.com

 

 

Se queres contactar con calqueira sacerdote que firme en NF e non tes o seu enderezo, mándanos un e-mail a novafronteira [arroba] gmail.com e trataremos de poñerte en comunicación o antes posible.

Chega o advento

04 Diciembre, 2006 Escrito por: Tere Nécega, profesora de Relixión Tema: Arte 1 persoa dixo algo→

Fai click para ampliar

“Mira: Mándoche diante o meu mensaxeiro, para que prepare o teu camiño. Unha voz clama no deserto: preparade o camiño do Señor, endereitade os seus vieiros.

Presentouse Xoan no deserto bautizando: pregoando un bautismo de conversión, para lograr o perdón dos pecados.” Mc. 1,1-4.

Autor:
Xabier Cortada, Nado en Albany (Nova York) de pais cubanos é avogado e un home moi comprometido no traballo xudicial con xovenes e nenos en Miami Dade onde reside dende neno. Cortada pon o seu talento artístico ó servicio da creación de obras de forte contido social.

Reflexión:

Tere NécegaA obra que presentamos posúe unha gran forza, pola súa combinación de cores e a potencia do seu significado, amosa nunha ollada a vida e misión de Xoan Bautista, capaz de pregoar a súa boa nova despois de morto; todo o seu ser convértese na súa propia voz, esa que berra no deserto, esa que non pode calar nunca porque a denuncia do inxusto non debe calar. Porque nada, nin niguén pode calar a quen ten algo que dicir para o mundo.

As nosas, as miñas pregunta para este Nadal, tremendamente descafeinado, enormemente consumista, nun mundo cheo de inmensas diferencias, fames, guerras, maltratos:

  • Son consciente destas realidades que me envolven?
  • Cales son os desertos onde debe berrar hoxe a miña voz?
  • Como cristián/á a miña forma de vivir e actuar está de acordo co evanxeo?
  • É a miña unha actitude de denuncia, de compromiso concreto nestas datas para que algo mellore ou cambie?

Non é tarefa fácil, a algúns levoulles “a cabeza e maila vida”, por iso cada vez atopamos máis persoas que nin siquera queren celebrar o Nadal, non significa para eles nada de nada.

Invítote nos comentarios a facer a túa propia reflexión sobre o cadro, sobre o que está aquí escrito, sobre as tuas propias preguntas sobre o Nadal, pode que entre todos…