Cando celebrar non é celebrar
“Abúrrome na Misa” eu considéroa unha frase polisémica, xa que cos mesmos termos se expresan dúas realidades moi relacionadas unha coa outra pero moi distintas, unha referida á forma e outra ó contido da mesma celebración. Explícame, para o cal ídesme permitir “traducir” a frase a outros termos (coa traizón que toda tradución supón):
- “A Misa é unha celebración aburrida e pouco participativa”.
- “A Misa é unha celebración que non me di nada para a miña vida”
A frase “abúrrome na Misa” escoitámoslla maioritariamente á xente nova pola prudencia ou o respeto da xente maior, non porque esta última non se aburra. Permitídeme xeneralizar para expresar mellor o que quero dicir.
Haberá quen diga “pois vale, ¿e que? á Misa non se vai a divertirse nen a pasalo ben” e non lle falta razón; pero o problema, e ahí creo que se debería centrar o debate (neste foro e en toda a Igrexa), non está en que a alguén a Misa lle pareza unha celebración aburrida (forma), senón en que lle resulta aburrida porque non a vive, porque realmente non é celebrar nada (contido).
Neste sentido os curas temos unha gran parte de culpa; moitas veces preparamos celebracións especiais, adaptamos cousas, intentamos innovar (dentro do pouco que a liturxia permite innovar), e ata nos sentimos orgullosos se nos resulta unha celebración “vistosa” e entretida; pero poucas veces, e agora falo da miña culpa persoal, imos ó importante e nos preguntamos se realmente os que participaron celebraron alí a súa fe, se VIVIRON a celebración.




24 Febrero, 2006 ás 18:13
Completamente dacordo. O meollo está en que vexamos e vivamos que a misa é unha celebración, coa comunidade. Se o vemos así, a forma -ainda que importante, non pode negarse- non o é todo.
4 Enero, 2007 ás 2:07
OS RITOS RELIXIOSOS NON SATISFAN
“Xesús púxose en pe e alzou a voz, dicindo”: se alguén ten sede, veña a min e beba. O que cre en mín, como dí a escritura, do seu interior correrán ríos de auga viva (Jn 7:27.28)
Os dirixentes das grandes confesións relixiosas están preocupados ante a indiferencia e frialdade relixiosa que se manifesta especialmente entre os seus propios ferigueses. As grandes igrexas están perdendo “interés e actualidade” entre as xentes. Os seus programas xa non satisfán, teñen moi pouco atractivo; apartaronse do verdadeiro camiño, da fonte da vida, do Cristo xenuino, que os seus ritos e obligacións tradicionais para moitos resultan un conxunto de formas externas que carecen de significado.
A vida moderna con todo o seu progreso non se axusta a moitas formas arcaicas de carácter relixioso.
Estas igrexas ensinaron ós seus ferigueses o ficticio e non a realidade de Cristo; ó non ter fundamento nin base, moitas persoas sentiron un vacío enorme. Aprenderon a cumplir con ritos rutinarios tradicionalistas e a vivír con todo aquilo que satisfai a carne. Nunca foron transformadas a unha nova vida, é dicir, convertidos a Cristo. Xesús declarou: o que é nacido da carne, carne é (Jn 3.6)Todo ó que se realiza según a carne aínda no terreo relixioso non pode producir froitos espírituais.
Si as multitudes se lles ensinase o Cristo Evanxélico non veriamos estos estados de crisis colectiva e os dirixentes non terían motivos para alarmarse.
Todo o que non sexa un cambio interno no corazón do ser humano como resultado da súa fe en Cristo, fe fundada na soa palabra de Deus, non se formaran igrexas viventes en Cristo por outros medios. E neso estamos todos en camiño.
As almas teñen que acudir a Cristo, tendo sede del;Cando cheguen a crer en El , “ríos de auga viva sairán do seu interior”. A verdadeira Obra do Señor sempre permanece, é renovada mantense fresca, ten vida nova está guiada polo Espírito Santo.
Vemos que os ritos e as ordenanzas non satisfán ás xentes e estás non acuden ás igrexas; sen embargo a voz de Xesús sigue dicindo: “si alguén ten sede, veña a mín e beba”.
¡Aquí sí hai atracción e realidade! E necesario que as almas vivan esta experiencia en Cristo!.
As misas e os ritos non salvan nin borran os pecados. A palabra de Deus dinos claramente : “ Todo sacerdote ten que estar de pé a cotío para celebra-lo culto e ofrecer un tras outro os mesmos sacrificios, aínda que estes sacrificios de ningún xeito poidan quita-los pecados. Este en troques, logo que ofreceu un único sacrificio polos pecados, sentou para sempre á dereita de Deus (Hebreos 10:11.13)
Prediquemos o xenuino Evanxeo de Cristo e non atiborremos as almas con tantas obligacións rituais; e sempre acudamos ó Señor con fe.
14 Febrero, 2007 ás 12:51
España deja de ser católica
La crisis que atraviesa la religión católica en España es aún más latente entre los jóvenes. Sólo un 10 por 100 de chavales afirman ser católicos fieles. La asistencia a iglesias, parroquias y conventos ha disminuido considerablemente. De cada 100 jóvenes españoles, cinco acuden a misa una vez al mes; 19 lo hacen en grandes festividades. Un 28 por 100 se declara agnóstico o ateo y otro 18 por 100 indiferente al hecho religioso. La Iglesia católica se ha convertido en la institución española que más desconfianza suscita entre los jóvenes, por detrás de la política y las multinacionales. Estas son las principales conclusiones que se obtienen del informe Jóvenes españoles 2005, dado a conocer por la católica Fundación Santa María, que analiza 4000 entrevistas realizadas en toda España a jóvenes de 14 a 25 años.
Algunos obispos españoles son conscientes de la descomposición del catolicismo. El nuevo plan pastoral dado a conocer por la Conferencia Episcopal, que abarca hasta el 2010, apunta “la débil transmisión de la fe a las generaciones jóvenes” y admite que la situación actual de España, conforme al diagnóstico efectuado por el episcopado, muestra una profunda preocupación por “una cultura pública que se aleja decididamente de la fe cristiana y camina hacia un humanismo inmanentista”. Para el presidente de la Conferencia Episcopal, Ricardo Blázquez, “la sociedad española está apagada, moribunda y es poco responsable de su futuro”. Más claro y más duro se pronuncia Joseph María Soler, Abad de Montserrat, en Cataluña, cuando afirma: “Hoy la Iglesia no está presente en la sociedad y, lo que es peor, cuando está presente, lo está de modo inadecuado, cuando no ridículo”. “Lo que decimos los sacerdotes, los obispos, los teólogos, interesa cada día a menos gente”, confiesa el jesuita granadino de 77 años, José María Castillo. “La iglesia española está esclerotizada e infiltrada por el espíritu del mundo. Vive más hacia el mundo que hacia Dios”, admite el portavoz episcopal, el jesuita Juan Antonio Martínez Camino.
Hoy día nadie duda de que España, al igual que otros países de la Europa Occidental, ha entrado en un proceso de descatolización espectacular, tanto por su intensidad como por la rapidez con que se ha producido.
15 Marzo, 2007 ás 11:44
El crecimiento de la iglesia en China
Mientras que muchas iglesias Europeas han sido infectadas con el “liberalismo” y gradualmente se han alejado cada vez más de la ortodoxia, las iglesias del Hemisferio Sur están predicando un mensaje ortodoxo. Han abrazado un Cristianismo que busca ser fiel a la Biblia y que afirma el poder del Espíritu Santo.
Bien podemos estar viviendo en nuestros días el avivamiento más grande de la historia que está sucediendo en China.
A principios de 1950, 7000 misioneros extranjeros fueron expulsados de China. Uno de los misioneros expulsados en esa época ha dicho,”nos sentimos muy afligidos por la iglesia que dejamos atrás”. No tenían nadie que les enseñara, no tenían imprentas ni seminarios. En realidad no tenían recursos, Excepto el Espíritu Santo.
Después de una década de persecución vino el movimiento de la Guardia Roja y la revolución cultural (1966-1976), que intentaron destruir todo indicio del cristianismo. A muchos les parecía que esta estrategia estaba funcionando. Pero en 1970, apareció allí un movimiento subterráneo de Iglesias hogareñas que parecía haber brotado de la noche a la mañana.
Hoy el gobierno Chino se ve obligado a admitir que los cristianos han aumentado de 1 millón a 16 millones de creyentes que se reúnen secretamente en hogares.
Todo esto ha sucedido, en su mayor parte, sin misioneros de Occidente, sin edificios destinados a iglesias, sin radio ni televisión cristiana, sin librerías, sin revistas. Ha sucedido a través de la primitiva metodología que se encuentra en el libro de los Hechos. Han recurrido por necesidad, a usar la Biblia como su libro de texto para la estructura y el crecimiento de la iglesia. Aparentemente nadie les dijo que los dones del Espíritu Santo no son para hoy. Parece que, en su ignorancia, Han creído en las Escrituras y han confiado en el Espíritu Santo. Parecen tener un hambre por las cosas de Dios, lo que a menudo falta en la mayoría de nuestras iglesias.
José Carlos Enríquez Díaz