.:Nova Fronteira:.

*Por Ana Barro, pedagoga

“La misa no me dice nada”, “Me aburro cada vez más”, “Siempre se lee lo mismo”, “El cura es un pesado, no hace más que enrollarse y decir cosas que no hay quién las entienda”… son frases que están na boca dos xoves e que repiten ata a saciedade domingo tras domingo ó rematar as súas catequeses “obrigados” a celebrar co resto da comunidade parroquial a eucaristía dominical.

Nun primeiro momento podes chegar a pensar que isto non é máis que un rasgo do seu inconformismo xuvenil por ser algo “imposto” dende varios frentes (pais, animadores, sacerdotes…); pero… parámonos a pensar cal é a razón de fondo?, que é o que os leva a pensar e opinar asi?, son frases feitas que empregan como “muletilla”?, é isto síntoma de que algo está a pasar?…

Ben é certo que cando xurde este tema con eles, saen a colacción frases como “Por ir a misa no voy a ser mejor persona”, “Conozco a gente que no viene a misa y es muy buena persona”… que hai detrás destas afirmacións?, non será que nós, adultos, temos algo que ver no asunto?, como afrontamos o tema con eles: usamos a “sen razón”, o “si porque si”, para zanxalo nos momentos de crispación e debate, ou pola contra collemos o “touro polos cornos”?…

Por outra parte, temos unha actitude totalmente diferente cando se trata de eucaristías celebradas para eles como remate dunha xornada de convivencia: nestas ocasións “non se aburren” e chegan a participar activamente nelas… Entón, se segue a ser unha Eucaristía, que é o que a fai diferente?, por que non teñen os mesmos sentimentos ca na eucaristía dominical?, eles son os mesmos, que é o que cambia?

Isto no é maís que un entonar un “mea culpa” na parte que nos toca como adultos, porque, quen nalgún momento da súa vida non saíu da eucaristía con “cara de poucos amigos”?, quen non despotricou contra o sacerdote cando na homilía dixo cousas que non consideraba acertadas?… en definitiva, quen non pensou o mesmo ca os xoves (coa diferencia de que como adultos non chegamos a verbalizar tódolos nosos pensamentos)?…“Quen estea libre de culpa tire a primeira pedra” di o Señor.

Un dos nosos formadores informounos da existencia de Nova Fronteira e propúxonos participar nalgún dos temas dos que nela se falan. Pero deixar un comentario sabíanos a pouco e por iso un día, coa súa axuda, xuntámonos todos e debatimos sobre o tema: “abúrrome en misa”.

Que curioso! Nós tamén! Aínda que resulte raro dicilo nós tamén nos aburrimos na misa. Se cadra temos máis experiencia de eucaristías que moitos dos xoves da nosa idade, pois estar no Seminario lévanos a participar, ou polo menos a asistir a máis misas á semana.

Despois de xuntarnos e falar de qué nos aburre, qué nos gusta e qué propoñemos para cambialo sacamos varias cousas en claro.

Entre todos chegamos a conclusión de que nos aburríamos na misa principalmente porque non a sabemos valorar, non nos centramos no que estamos a facer, que ás veces se fai longa para a nosa forma de ver o tempo.

Quizais pola idade na que estamos e pola nosa forma de pensar fáisenos monótona e moi estructurada. As homilías que non son cercanas a nós son difíciles de entender para o noso nivel, e fai que nos aburramos máis fácilmente.

Tamén hai cousas que nos gustan. Valoramos as lecturas, cando nos ensinan algo. Gustanos cando comulgamos coas dúas especies, cando os tempos de reflexión son adicados a unha boa causa, o xesto da paz (porque o entendemos e o vivimos), as boas e cercanas homilías ou tamén participar na misa como monagos. O que máis nos ilusiona é poder participar nalgunha parte da celebración.

Todos xuntos pouco a pouco fomos sacando algunhas propostas para poder facer máis “amenas” as misas:

1. Homilias coas tres “c”: claras, cercanas, e cortas.
2. Que o cura que celebra sexa cercano, nos entenda e nos teña en conta.
3. Tamén sería bo que a liturxia se adaptase un pouco a nós para transmitirnos mellor o sentido da Eucaristía.
4. É moi motivante a Ecaristía nas que podemos colmulgar coas dúas especies, non o facemos sempre, pero sí no Seminario. É diferente.
5. O lugar de celebración tamén é bo coidalo. Non hai por qué ser moi rigoroso nas formas, pero si moi acolledor e que se nos invite ó que se celebra. Incluso ó aire libre pódese celebrar ben.

Estas son algunas das nosas ideas sobre un tema que aínda que nos poida aburrir, nos parece tamén importante. Gustounos moito colaborar e seguro que en vindeiras ocasión daremos a nosa opinión.

Iván, Javier, Adrián A., Jorge, Adrián G., Celso, Aitor, Adrián S., Xoel, Alberto e Fran son alumnos do Semianrio Menor de Santa Catalina de Mondoñedo. Na foto, con Rubén Prieto, o formador que dirixiu o debate.

Xa sei que algún dirá: Vaia morro! pero se este tío é un cura… que vai dicir! que se lle acaba o negocio… pero si, quero dicilo, eu vou á misa, e non me dá vergonza recoñecelo. E digo isto non como cura –que sería deformación profesional- senón como crente.

Sempre participei nas misas da miña parroquia, e tamén nalgunhas sufrín o coñazo do cura que non calaba, da catequista que se te movías parecía un can, da persoa maior que te vía politicamente incorrecto,… pero tiven a sorte de ir a outras que foron todo o contrario: podiamos falar, cantábamos –ou atronábamos- pero con música decente e actual, onde un se sentía moi ben,… e non sempre polo cura –que en ocasións era o mesmo cá do coñazo- senón polo ambiente que se respiraba. Por iso, sigo indo á misa.

Pasei por diferentes etapas neste lío da misa cada domingo. Recoñezo que ás veces, os meus colegas non mo poñían fácil e algún vacile tiña que aguantar; pensei en non ir, e incluso se ía, non dicirllo ós amigos… pero descubrín varias cousas:

• Que me sentía ben, anque ás veces non entendía moito (era cuestión de preguntar…)
• Que coñecín xente alucinante, algúns, bastantes, da miña idade e cos mesmos medos, complexos e dúbidas cá min.
• Que podía participar: facía lecturas, formamos un pequeno coro (aí si que sufriron os maiores que ían), incluso, cambiábamos algunhas cousas desas “de toda la vida” que provocaban que miraran os maiores para nós con desconfianza e se oira: Qué la vamos a hacer, son jóvenes. Ya le vale a D. …. (o cura), si los educara…



• Acerqueime ó evanxeo de Xesús (eses que algúns din que deberiamos cambiar na Igrexa pois 2000 anos co mesmo rollo é pouco orixinal) e aí si que alucinei: gústame, e recoñézoo, gústame cada vez máis.
• Vin que había peña que sentía a misa, que lle gustaba anque non fose “a tope” de divertida.
• Falei de cousas que nunca tería falado (son cortado), falei sobre Deus e o que sentía eu respecto del: e non tiña de qué avergonzarme.
• Que hai moito que cambiar: o ir porque si, a rutina de ir á misa (coma quen vai tomar un café despois de xantar ou bota-la partida). Que hai que sorprender con cousas novas, ou polo menos novos enfoques.
• Que podía sorrir e incluso rir, tamén aplaudir e ás veces, ata falar (anque aí si que me poñía colorado)
• Que empecei a ve-los meus veciños de xeito distinto: incluso había certa “complicidade”. Iso levoume a pringarme en algunhas cousas da parroquia, e anque non me gustaba cómo se facían algunhas, podía da-lo callo e tentar facelas de xeito distinto.
• Sobre todo, descubrín algo que aínda fai que disfrute cada misa (e se vírades o horario que un cura ten o domingo…): descubrín un Deus xenial, bo, grande, cercano, que me quere e non me xulga (si, iso que todos facemos anque non o digamos…). Só por iso paga a pena ir.

Sei que diredes que isto é o que pode dicir un cura, pero non sempre fun cura, e se o son non me fixen en 2 días: hai unha serie de certezas que se van formando co tempo e non van pegadas a ser cura.

Vou á misa desde hai moito (moito antes de ser cura): Aburrinme, acordeime da nai do cura e dalgunhas persoas que estaban alí (perdón, pero é certo), pensei en ir pasando, incluso en graba-las nosas caras para ve-la “animación” da peña,… pero se sigo é porque Alguén tira para que vaia. Xa o sei… parece que esteamos en extinción… e que?…

“Joer! tengo que ir a misa… Bah! la pesada de mi madre, qué voces para que me levante para ir a la parroquia. Sí, y ella, nada; tendrá cara la tía…”

Isto escoitábao non hai moito, falando cun grupo de rapaces que veñen á catequese da parroquia. Podería poñer outras moitas frases, pero poden valer para centra-lo tema: Abúrrome na misa.

Pedímoslle ós nosos colaboradores que opinaran sobre esta frase e todo o que hai detrás. Seguro que máis dunha vez, fixemos o mesmo comentario ou escoitámolo moi cerca: os cristiáns xúntanse cada domingo a celebrar a eucaristía. Moita da xente que acude é bastante maior, tamén nenos, pero rapaces… vense menos. Os caretos dos que acudimos non teñen desperdicio… por que? É aburrida a misa?

Aquí tes distintas opinións sobre o tema. Seguro que ti tes algo que dicir, algunha experiencia que compartir,… É por iso, polo que lanzamos este tema; gustarianos que contára-la túa experiencia, cómo te sintes, e que o fixeras desde a sinceridade.

Nesta ocasión contamos cun colaborador máis, Carlos Nieto, que desde Madrid envía a súa aportación. Gracias pola mesma, igual que gracias a cantos estades a facer connosco Nova Fronteira. Queremos escoita-la túa voz, así pode que ir á misa non sexa un aburrimento…

Si eres de los que, como yo, te has sonrojado un poco al leer el tema de esta nueva entrega de a fondo, que en cuanto has visto de lo que íbamos a hablar has empezado a pensar que esto puede ir un poco por ti… tampoco te preocupes demasiado, ocurre en las mejores familias… En la misa sólo se aburren los que van, y eso es un punto a nuestro favor. Creo que no pasa nada porque a veces no seas capaz de mantener el hilo, porque tu cabeza este más fuera que dentro de la iglesia, porque te suene a chino lo que se habla desde el altar… pero sólo a veces. El problema es cuando la Eucaristía deja de tener sentido, cuando empezamos a pensar que hay millones de cosas mejores que hacer un domingo por la mañana, cuando el aburrimiento nos aturde la cabeza, nos ciega, no nos deja ver más allá de las palabras adormecedoras de una homilía, nos impide encontrar el valor y la importancia a la celebración del domingo o hace que dejemos de ir.

Aquí se nos plantea un problema importante, el de tantos jóvenes que dejan de asistir a la Eucaristía por aburrimiento. Un recurso muy fácil en estos casos es echarle la culpa al sacerdote… que si las misas no son “dinámicas”, no las hacen participativas… pero el problema no es ese… Lo de ser o no ser un showman, va con el carácter de cada uno y en ocasiones puede ser un arma de doble filo… porque nos quedamos mirando al dedo, sin fijarnos en lo que nos está señalando que es lo realmente importante. Yo creo que el problema no es que todos los curas no sean de la escuela de Buenafuente o Cruz y raya, el problema es que muchas veces no somos capaces de ver más allá de ese dedo del que hablaba antes. Nos quedamos en el continente sin prestar atención al contenido. ¿Cómo nos puede importar la forma, con un fondo como el Evangelio?

Por Carlos Nieto, subdirector do Colexio Maior Diego de Covarrubias en Madrid

Un buen amigo me pregunta si me aburro en misa. La verdad es que no, tengo la suerte de ser feligrés de un sacerdote excelente que me deja “embobado” con sus homilías y de las que cada día aprendo más. Pero he de reconocer que esto no es la tónica general. Muchos sacerdotes son aburridos, monótonos y tienen un tono de vez que favorece poco la predicación o sencillamente no se preparan sus discursos. ¿Qué diríamos si un catedrático no se prepara sus clases? Creo que algo igual ocurre con los sacerdotes.

Pero no podemos perder en ningún caso el hilo conductor de la eucaristía, que no es otro que el momento en que se nos da a todos el pan y el vino hecho carne y sangre, verdadera comida y verdadera bebida. “Haced esto en memoria mía” (Lc. 22,19)
Con estas palabras Jesús instituye este sacramento y se nos da a los demás en un ejercicio supremo de amor y de caridad con todos los que somos y los que fueron y serán peregrinos por esta vida.

Debemos pues vivir la misa como cristianos, debemos dejar a un lado el que a veces sea un poco aburrida y ver que es un momento en el que Dios, que no es otra cosa que Amor, se nos da a todos nosotros.

Unha das excusas máis recurrentes na actualidade para explicar a ausencia nos oficios eucarísticos é o de mentar o aburridos que son estos encontros. Non deixa de ser certa esta afirmación, porque eu tamén me teño aburrido e me sego a aburrir algunhas veces, e a outra moitísima xente pásalle o mesmo, incluso a moitos/as de misa diaria lles resulta máis productivo o rezo do rosario ou dalgunhas oracións que atender ó que no Banquete Eucarístico se está a dicir e vivir; pero non por certa deixa de ser sorprendente esta afirmación.

Cando un se aburre cos seus amigos propón novas formas de divertirse, de pasalo ben, de disfrutar dos ratos que pasan xuntos…; cando a un non lle gusta o cine busca a diversión e o entretemento nas discotecas, ou noutras formas diversas, cando un non se divirte na misa, simplemente non vai, etc. Pero… ¿A misa é un divertimiento ou tén que ser algo máis ca iso? Quizáis estamos a buscar un circo, un teatro, un concerto…, pero non nos decatamos que estamos nun acto religioso que non tén que ver con esto directamente ainda que sí o poda incluir como “signum” (calquera cousa que evoca ou representa a idea de outra) que nos leva a Deus. A misa é encontro de acción de gracias a Deus no medio dunha comunidade e mediante uns signos. Eu pregúntome, si os signos que se empregan na Eucaristía non os entende case ninguén, ¿por que nos empeñamos en seguir empregándoos? ¿Se un día non sabemos que significa unha sinal de tráfico, non estaremos a correr o risco de ter un accidente?

Abogo por realizar un esforzo entre todos para facer destos encontros con Deus, encontros alegres, entendibles, que digan algo para a vida, que nos den vida. Abogo por mollarnos, a solución non está en cambiar ou fuxir (como nos divertimentos) senón que está en implicarse para que sexan como “eu” (calquera de nós) creo que deben de ser, como Deus me pide a min que sexan. Sinceramente penso que se facemos un esforzo e somos libres, podermos recuperar a verdadeira importancia da Eucaristía.