¿Que me está pasando?
Ola, chámome Rosalía, son unha rapaza de 15 anos que ó longo do que levo vivido sei o que é unha situación de malos tratos. Explícome: dende que teño sentido non recordo máis que ó meu pai pegándolle a mamá, eu non podía entendelo e cando preguntaba o que pasaba, mamá dicíame que “non eran cousas miñas, que papá estaba enfermo e por iso se comportaba así”… Na escola, eu estaba triste, e cando algo non me saía “a dereitas” o inmeditato era a violencia física e verbal con todo o que se puxera diante. Para min aquilo era normal, porque na casa comigo facían así: non había lugar á explicación nin ó razonamento, todo se solucionaba con golpes, ou castigos pechada nun cuarto que non tiña luz.
Recordo que na escola botaba moito tempo fóra da aula polo meu comportamento, ata que atopei a alguén que se interesou pola miña conducta: a miña profe de terceiro e cuarto de primaria que tentou buscar unha solución, porque ningún dos meus compañeiros me querían, e incluso levaba culpas que non tiña, pero como xa estaban afeitos a aquilo, que máis daba que o fixera eu ou non?. Falou cos meus pais, e eles dixéronlle que non se preocupara, que eu era un pouco rebelde, pero que non tiña importancia. Chegaron a vir á escola uns psicólogos da Coruña a mirarme; dixéronlle á mestra como tiña que actuar comigo e …pouco máis. Ela non estaba de acordo con aquilo, e botou moitas horas falando comigo ata que eu poiden confiar nela e contarlle o que me estaba pasando; non sabedes o peso que me quitei de enriba cando llo poiden contar!!!
Xa van tres anos da morte do meu pai, pero aínda agora teño pesadelos e escoitoo berrar e zoupar. Se fago algo mal, suspendo ou teño algún problema no Instituto, aínda me enrabecho un pouco… non do mesmo xeito que antes, pero algo dentro de min fai que actúe así…
Supoño que as cousas irán cambiando pouco a pouco, de tódolos xeitos as visitas ó psicólogo son mensuais, el está facendo todo o posible para que eu confíe na xente.
Como vedes o tema dos malos tratos non é nada raro nin lonxano para min, vivino en propia carne e volo conto de primeira man.
Sen ánimo de ningún tipo, e respectando escrupulosamente a vida de Rosalía, en NF optamos por publicar este testimonio por necesario, directo, e sobre todo, por real. Rosalía non é o nome verdadeiro. O que conta é a súa historia. Esa si é real. Este testimonio está recreado para Nova Fronteira por unha persoa que a coñece ben, que sabe do seu sufrimento. Dámoslle as gracias dende aquí
El otro día a la salida del colegio una alumna se acercó a una de mis compañeras y efusivamente le dijo: “hay que debatir, hay que debatir, a ver que está pasando…”. Se trataba de una alumna que pertenece a unos grupos extraescolares que tenemos en el colegio. Interesado por la efusividad de la niña me acerqué, y mi compañerame aclaró: “quiere que hagamos un debate con los del otro grupo sobre la violencia de género, que a ver que está pasando que todos los días salen noticias al respecto”;. Me quedé realmente maravillado por el interés en dar una explicación a lo que cada día es más frecuente, demandando atención hacia esa realidad, para debatir y buscar soluciones. Justamente un par de días antes había recibido un e-mail de Nova Fronteira invitándome a escribir sobre algún tema que creyera preocupante para nuestros alumnos. Cuando escuché de boca de esa alumna “¿qué está pasando?” acabé por hacer mía esa pregunta y decidí compartirlo con vosotros.Os invito a que si quereis dejeis vuestra opinión.
Es difícil plantear este problema en su totalidad y yo voy a centrarme en la violencia de género en la gente joven porque además varias amigas y personas cercanas han sufrido con 15, 16, 17 años, situaciones no diagnosticadas en su momento como “violencia de género” pero sí con el tiempo y la distancia. Me refiero principalmente a chicas (también chicos) que empiezan una relación. Poco a poco esa relación empieza a tener situaciones y circunstancias que van marcando la conducta sin que apenas nos demos cuenta y que hacen que veamos las cosas desde una perspectiva que desemboca en humillación, baja autoestima y que la mayor parte de las veces, con el tiempo, implica soledad e aislamiento.
La familia constituye el mayor espacio de privacidad de la persona. Pero, finalmente, el Estado ha tenido que “meterse” en la familia.
Sin embargo, todo esto resultó insuficiente, y en el año 2004 se aprobó la ley 1/04 de Medidas de Protección Integral contra la Violencia de Género (
No libro da Xénese, cando fala da creación do ser humano, fala que Deus creou ó home e á muller á súa imaxe e semellanza, iguais en dignidade persoal. Isto para moitos é algo obvio, sexamos crentes ou non, pero se botamos unha ollada á realidade social, recibimos unha boa bofetada, pois parece que non todo o mundo considera iso.
¡Tranquil@s! só vos pido que rematedes de ler estas liñas. Sei que o título é polémico, discutible, opinable, pero permitídeme, tamén respetable. De seguro que algunhas mulleres e homes que o estades a ler me tachades de machista, de seguro que sodes desos homes e mulleres que non me coñecedes. Todo tén a súa explicación. Entendédeme ben, os dous somos iguais en dereitos, en dignidade, en oportunidades laborais e de todo tipo, incluso ben sabedes que me gustaría que na Igrexa a muller tivese cada vez máis un papel saliantable, importante, punteiro, con cargos de responsabilidade…
Bruno é un rapaz inquedo, o que lle gusta ser influinte entre os seus amigos. A pesares dos riscos que, ainda sen ser capaz de concretar, intuía; decidiu alardear da súa pretendida independencia diante deles acendendo un pitillo dun paquete que, con aires de suficiencia, sacou do bolsillo do pantalón. O paquete colleullo ó seu pai cando o tirou baleiro e, nel, foi metendo pouco e pouco, os que lle puido ir birlando sen que se dese conta.
Durante el pasado año 62 mujeres fueron víctimas mortales de la llamada violencia de género. Una cada seis días. Y hasta el trece de enero de este dos mil seis el amor mal entendido, los celos y la intolerancia ya se han cobrado la vida de cinco esposas más. Pienso en la cantidad de malos tratos que se están gestando mientras escribo esto, mientras tú lo estás leyendo… Se me vienen a la cabeza muchos maltratadotes, no sólo esos maridos indignados que le pegan a su mujer, sino también las compañías que explotan a los niños, los jefes o jefas que acosan a sus empleados, la gente que margina a los inmigrantes… Confucio dijo: “Cuando veas a un hombre bueno, trata de emularlo; cuando veas a un hombre malo, examina tu corazón”. Analizándolo fríamente no me considero lo que generalmente se entiende por maltratadora… Pero, cuántas veces no soy cómplice de estas injusticias? cuántas veces no aporto mi granito de indiferencia a la exclusión de los inmigrantes? cuántas veces no entro en el juego de esta sociedad que nos exige ser los mejores pase lo que pase, caiga quién caiga? Cuántas veces compro sin ni siquiera pensar que unas manitas pueden haber estado trabajando en ello?… Cuántas veces me quedo parada, impasible, callada?… No sé vosotros, pero yo este febrero hay un examen que suspendo seguro.


