Dalle co botellón
Quixera achegarme a esta realidade non desde unha perspectiva negativa, para iso xa hai outros que o fan a diario e se adican a criticar sistemáticamente todo o relacionado coa “cultura” xuvenil. Máis ben quixera sacar en limpo unha cousa positiva dun fenómeno que en sí non o é de todo.Critícaselles ós xoves constantemente o individualismo galopante no que están inmersos, e o botellón é un dos fenómenos de colectividade máis chamativos. Xúntanse pandillas, xúntase megagrupos a falar, escoitar música e a beber (nalgúns botellóns son incluso sen alcol). Son manifestacións que demostran que os xoves están ávidos de atoparse, de disfrutar xuntos, de vivir a vida.
Todo isto lévame a plantexarme outras cuestións, ¿realmente dámoslles alternativas ós xoves para que cambien esta forma de encontro a redor do alcol, por outras máis saudables? ¿Que facemos na Igrexa, que somos todos, por ofrecer alternativas sociais chamativas para eles? ¿Que fai a sociedade en si? ¿Como nos posicionamos cada un dos cristiáns?
Se repensamos este fenómeno e sacamos as cousas positivas que del se desprende, podemos achegarnos, como Igrexa, a un colectivo (que pola nosa culpa) cada día se alonxa máis de nós.
