¿Como ser cura hoxe?
Os teólogos e os bispos, cando teñen que buscar rasgos que definan como ser cura no mundo de hoxe, fanse un lío terrible. Non é para menos. Hai temas dos que todos opinamos: fútbol, política, diagnósticos médicos… e tamén de relixión. E se toca falarmos dos curas, quen non ten algo que dicir? Todos, e de moi diferentes maneiras.
Non hai moito atopaba eu un texto que me fixo pensar moito, e que quero colga-lo na web. A frase final resume todo o texto: Valor, señor cura! valor!
É un pouco esaxerado pero, de xeito simpático, amosa as nosas actitudes. É verdade que fai falta valor para ser cura (como para calquera vocación cristiá ou simplemente, para ser home/muller no mundo que nos toca), pero o que hai que ter claro é: non hai que contentar a ninguén, só hai que ser fiel á chamada, traballar a tope e listo!
Si predica más de diez minutos…¡no acaba nunca!
Si habla de la contemplación de Dios… ¡está en las nubes!
Si aborda los problemas sociales…¡gira a la izquierda!
Si va a trabajar a la fábrica…¡es que no tiene nada que hacer!
Si se queda en la parroquia…¡está cortado del mundo!
Si casa y bautiza a todo el mundo… ¡vende los sacramentos como en rebajas!
Si se vuelve más exigente…¡quiere una Iglesia de «puros»!
Si se queda en la casa abadía…¡no ve a nadie!
Si hace visitas… ¡no está nunca en casa!
Si tiene éxito con los niños…¡tiene una religión de crío!
Si visita a los enfermos…¡tiene tiempo para perderlo y pasa al margen de los problemas de su tiempo!
Si hace obras en la iglesia…¡tira el dinero por la ventana!
Si no hace nada…¡es un abandonado!
Si colabora con el consejo parroquial… ¡se deja llevar como un borrego!
Si no tiene consejo parroquial…¡es demasiado individualista!
Si sonríe fácilmente…¡se muestra demasiado familiar!
Si, distraído o preocupado, no ha visto a alguien… ¡es un distante!
Si es joven… ¡no tiene experiencia!
Si es mayor… ¡debería jubilarse!
¡Valor, señor Cura!


¿Que é ser cura? ¿Para que sirve un cura? Vaia pregunta! Sobre isto hai moitas teorías e moito escrito. Baixando á realidade, o caso máis cercano e que mellor coñezo de cura son eu mesmo. E, sen querer poñerme como exemplo de nada, por iso mismo eu son o cura sobre o que mellor podo opinar (e criticar sen medo a ofender a ninguén).
A pregunta de qué é ser crego xa ma fixen un montón de veces, cada día me fago este plantexamento, en cada momento da vida, en cada momento de oración. Só podo dicir que non é doado, porque non hai cousa doada en ningún compromiso cristián, porque comprometerse nunha opción esíxeche moito, non só dar o paso, sobre todo trae detráis unha carga de responsabilidade e de coherencia que chega a pesar moito.
Lo que significa realmente ser cura es algo que no puedo ni abarcar con la imaginación. Sé que es una vocación, un compromiso, una esperanza… Pero sé también que son ganas de “complicarse la vida”, de dejarlo todo para, según lo que esta sociedad piensa, no ganar nada o casi nada; de abandonar demasiadas cosas por una batalla que muchos consideran perdida.


