.:Nova Fronteira:.

Benvido a NF. Un blog feito desde a diocese de Mondoñedo-Ferrol (Galicia), onde te podes expresar. Un punto de encontro para a xente nova

Archive for Marzo, 2006

¿Como ser cura hoxe?

25 Marzo, 2006 Escrito por: Antonio Valín, director de NF Tema: A Fondo, Sacerdotes de hoxe en día Xa van 2 comentarios →

Antonio ValínOs teólogos e os bispos, cando teñen que buscar rasgos que definan como ser cura no mundo de hoxe, fanse un lío terrible. Non é para menos. Hai temas dos que todos opinamos: fútbol, política, diagnósticos médicos… e tamén de relixión. E se toca falarmos dos curas, quen non ten algo que dicir? Todos, e de moi diferentes maneiras.

Non hai moito atopaba eu un texto que me fixo pensar moito, e que quero colga-lo na web. A frase final resume todo o texto: Valor, señor cura! valor!

É un pouco esaxerado pero, de xeito simpático, amosa as nosas actitudes. É verdade que fai falta valor para ser cura (como para calquera vocación cristiá ou simplemente, para ser home/muller no mundo que nos toca), pero o que hai que ter claro é: non hai que contentar a ninguén, só hai que ser fiel á chamada, traballar a tope e listo!

Fai click para ampliarSi predica más de diez minutos…¡no acaba nunca!
Si habla de la contemplación de Dios… ¡está en las nubes!
Si aborda los problemas sociales…¡gira a la izquierda!
Si va a trabajar a la fábrica…¡es que no tiene nada que hacer!
Si se queda en la parroquia…¡está cortado del mundo!
Si casa y bautiza a todo el mundo… ¡vende los sacramentos como en rebajas!
Si se vuelve más exigente…¡quiere una Iglesia de «puros»!
Si se queda en la casa abadía…¡no ve a nadie!
Si hace visitas… ¡no está nunca en casa!
Si tiene éxito con los niños…¡tiene una religión de crío!
Si visita a los enfermos…¡tiene tiempo para perderlo y pasa al margen de los problemas de su tiempo!
Si hace obras en la iglesia…¡tira el dinero por la ventana!
Si no hace nada…¡es un abandonado!
Si colabora con el consejo parroquial… ¡se deja llevar como un borrego!
Si no tiene consejo parroquial…¡es demasiado individualista!
Si sonríe fácilmente…¡se muestra demasiado familiar!
Si, distraído o preocupado, no ha visto a alguien… ¡es un distante!
Si es joven… ¡no tiene experiencia!
Si es mayor… ¡debería jubilarse!
¡Valor, señor Cura!

Lugar de encuentro con uno mismo y con los demás

24 Marzo, 2006 Escrito por: Redacción NF Tema: Convocatorias, Oración, Pascua Xove 1 persoa dixo algo→

Fai click para ampliar

*Coro (M.C. González), estudia Química Ambiental en Ferrol

Veo la Pascua como un miniciclo en el que cada parte tiene su importancia y donde todas son necesarias. Desde el amor fraterno que celebramos el Jueves, a la entrega total y muerte el Viernes para finalmente llegar a la gran fiesta y alegría de la Resurrección.

En mis varios años de Pascua descubrí, como es lógico, muchas cosas, como la sensación de fraternidad, de sentirme acogida desde un primer momento y de conocer a gente a la que admiro y con la que ahora comparto una bonita amistad. La Pascua me permitió conocer a personas de mi diócesis con mis mismas inquietudes y con la que probablemente no habría entrado en contacto de otra forma. Me permitió sentir que Mondoñedo – Ferrol no es una extensión geográfica a la que pertenece mi parroquia sino algo vivo, como un punto de encuentro con gente que no está del todo cerca pero sí existe y con la que puedo trabajar.

El Viernes Santo es un día más o menos complicado, pero en él descubrí la necesidad de la muerte, de morir a todo eso que nos impide crecer y ser mejores, reflexionar sobre todo lo que hacemos que puede hacer sufrir a otros o a nosotros mismos y que no nos deja entregarnos y vivir la vida que supuestamente elegimos como cristianos. Por otra parte, pude ser consciente del gran drama personal de Jesús, de su entrega y de la certeza de sentirme acompañada por él en cualquier circunstancia. La certeza de que Jesús, sea cual sea el sufrimiento del hombre, la soledad, el dolor físico, el abandono, ha pasado por eso nos acompaña.

También tuve la ocasión de pensar en los momentos de cruz de mi vida y de saborear de nuevo el gran amor que me rodeó entonces. Personas concretas que estuvieron a mi lado y que quizá, en su momento, no supe o no pude valorar lo suficiente.

Pero lo mejor de la Pascua, sin duda, es la gran puerta ala esperanza, a que la muerte no tiene la última palabra, a que todo en la vida puede mejorar, a que siempre podemos más felices y hacer más felices a los que nos rodean. Lo mejor de la Pascua es la Resurrección, el Paso del Señor, que nos renueva y nos llena de ilusión para volver a empezar, o mejor dicho, para seguir avanzando.
Por eso digo que no sería la misma persona si no hubiera vivido la Pascua en Mondoñedo.

El hecho de participar en la “Pascua Xove”, o en otra, nos ayuda a crear un ambiente adecuado, algo que en las parroquias es más difícil, por eso la experiencia es más intensa y por eso animaría a la gente a probar.

Supongo que cada cual vive esto a su manera, pero esta, más o menos, es mi experiencia.
La Pascua es un lugar de encuentro con otras personas, con uno mismo y con Dios y yo creo que de esta combinación no debería salir nada malo,¿no?

.:NF:. Convocatoria da Pascua Xove

Para vir á Pascua só tes que mandar un correo electrónico a pascuaxove@gmail.com , indicando o teu nome completo, enderezo postal e electrónico, teléfono de contacto, idade, e parroquia á que pertences.

O meu Paso da Semana Santa á Pascua Xove

23 Marzo, 2006 Escrito por: Lucía Quelle, diplomada en Relacións Laboráis Tema: Convocatorias, Oración, Pascua Xove 1 persoa dixo algo→

Fai click para ampliar

A miña vida “pascueira” comezou fai só 4 anos, pero seguro que a algún xa lle parece ¡moito!. Relamente cando te sentes a gusto onde estás e facendo o que fas, o tempo nunca se fai demasiado e sempre che parece que todo pasa moi rápido…

O meu coa Pascua, surxiu de casualidade, por así dicilo, nunha inesperada clase de relixión na que se nos propoñía una nova maneira de vivi-la Semana Santa… pero, parecía non ter moito éxito entre nós… A min ao comezo non me acababa de encher de todo, para que enganarnos, pero tampouco o dubidei nada, e boteime á “aventura”. Pillei a maleta e funme rumbo ao Seminario de Mondoñedo, como non, o xeito máis normal de pasar a Semana Santa… ¿verdade? Pois para min, agora si, é máis, é o único xeito, e a mellor forma de descubrir a Xesús morto e resucitado nesa época tan marcada para toda a vida cristiá.

Alí, fun capaz de entender moitas cousas que antes non sabía nin pensaba, foi un antes e un despois na miña fe acudir á Pascua Xove e descubrir cantas cousas podes chegar a sentir e a vivir en ¡4 días! Todo pasa de xeito diferente, todo sucede por algo, e todo é como é porque Alguén quixo que fose así.

E como xa dixen, se levo xa 4 anos indo… será por algo… ¿ou? Agardo que vós, ao igual que eu, non dubidedes en vir pasar a Mondoñedo estes días tan importante dunha forma diferente.

.:NF:. Convocatoria da Pascua Xove

Para vir á Pascua só tes que mandar un correo electrónico a pascuaxove@gmail.com , indicando o teu nome completo, enderezo postal e electrónico, teléfono de contacto, idade, e parroquia á que pertences.

Uns intereses que non son os da sociedade

22 Marzo, 2006 Escrito por: Fran G. Dopico, vicerrector do Seminario Menor Tema: A Fondo, Sacerdotes de hoxe en día Xa van 9 comentarios →

Fran G. Dopico¿Que é ser cura? ¿Para que sirve un cura? Vaia pregunta! Sobre isto hai moitas teorías e moito escrito. Baixando á realidade, o caso máis cercano e que mellor coñezo de cura son eu mesmo. E, sen querer poñerme como exemplo de nada, por iso mismo eu son o cura sobre o que mellor podo opinar (e criticar sen medo a ofender a ninguén).

Intentar ser un bo cura non é fácil (selo xa debe ser megadifícil, se algunha vez o consigo xa vos contarei); do mesmo xeito que tampouco é fácil ser un bo cristián. As cousas boas da vida non son doadas. Pero a cuestión non é se é fácil ou non; porque todas as “dificultades” que conleva perden importancia ó comprobar como a propia vida serve a un fin máis importante que ela mesma.

Persoalmente o típico chiste de que os curas vivimos ben, traballamos media hora, un día á semana e encima bebendo viño, a mín séntame como un tiro. É certo que somos uns privilexiados, pero non porque non fagamos nada, senón porque facemos o que queremos, o que nos gusta.

Hai quen di que perdemos o tempo, pero eu creo que pasar dúas horas falando cunha persoa que non ten quen a escoite sexa perder o tempo, do mesmo xeito que pasar a mañá de visitas a tres ou catro anciáns non o é, ou empregar a fin de semana con rapaces de excursión. O tempo que paso rezando, aparentemente perdido, non é tal… Unha palabra de ánimo e un sorriso non é gastar saliva. En definitiva, o que move a un cura non son os intereses da sociedade. O que xustifica a miña actividade non son uns obxetivos nin criterios de empresa, senón só a fidelidade ó Evanxeo (e moi pouca xente pode presumir disto).

Un cura pode servir para moito e pode non servir para nada. Todo depende de quén responda; pero eu espero que a miña vida e o que fago e digo sempre sirva a alguén para sentirse máis cerca de Deus. Se non é así, polo menos ó final de cada día durmo tranquilo porque sei que fixen todo o que estaba na miña man, aínda tendo presentes os meus erros, que soen ser moitos.

Haberá quen pense que esa é unha vida perdida, absurda, alá el.

Grandes descubrimientos…

21 Marzo, 2006 Escrito por: Redacción NF Tema: Convocatorias, Oración, Pascua Xove 1 persoa dixo algo→

Fai click para ampliar

*Jesús Garrido es profesor de primaria

Me llamo Jesús y acabo de cumplir 25 años. Soy natural de Ferrol, llevo 8 años asistiendo a la Pascua Xove. Trataré de explicar en unas lineas lo que para mi significa el movimiento Pascua Xove.

Lo que debería ser fácil de describir se convierte en complicado desde el momento en el que se mezclan tantos sentimientos, emociones, y buenos ratos que he vivido en Mondoñedo. Me enteré de la existencia de la Pascua gracias a una persona que nos propuso,a mi y a una amiga, asistir al encuentro de Navidad en donde unas personas desconocidas por aquel entonces (y grandes amigas hoy) nos invitaron a ir.

Cansado de las tradicionales procesiones ferrolanas me decidí. Para mi fue una sorpresa, podría decir casi un sueño, el encontrar a gente con inquietudes muy parecidas a las mías: la inquietud de la fe…Porque la fe hoy en día no está de moda, y si no sale en la portada de la Interviu o del Hola, nada de nada…Hasta ese momento me imaginaba que el mundo de la Iglesia estaba rodeadode gente mayor. Descubrí que sí, pero que también hay gente joven tal y como me ha demostrado la Pascua durante todos estos años.

Le debo mucho a este movimiento. Ya llevaba varios años en el coro de mi parroquia y participando en la catequesis, yendo a misa…Pero fue en la Pascua donde viví por primera vez una eucaristía, conoci el sentido y la importancia de la oración, y sobre todo, sobre todas las cosas el aprender el verdadero significado de la palabra comunidad. A medida que iban pasando los años, sin darme cuenta, formaba parte de la organización. Aún hoy agradezco a quien hizo posible todo esto y a todas la personas que se han convertido en amigos que nunca fallan.

Nada más, solamente me queda esperar para que otro año más la Pascua vuelva a celebrarse.

.:NF:. Convocatoria da Pascua Xove

Para vir á Pascua só tes que mandar un correo electrónico a pascuaxove@gmail.com , indicando o teu nome completo, enderezo postal e electrónico, teléfono de contacto, idade, e parroquia á que pertences.

Ser crego, un compromiso

20 Marzo, 2006 Escrito por: José Ramón López Oroza, sacerdote; amplia estudios de Teoloxía en Salamanca Tema: A Fondo, Sacerdotes de hoxe en día 1 persoa dixo algo→

José Ramón López OrozaA pregunta de qué é ser crego xa ma fixen un montón de veces, cada día me fago este plantexamento, en cada momento da vida, en cada momento de oración. Só podo dicir que non é doado, porque non hai cousa doada en ningún compromiso cristián, porque comprometerse nunha opción esíxeche moito, non só dar o paso, sobre todo trae detráis unha carga de responsabilidade e de coherencia que chega a pesar moito.

É como estar constantemente no ollo do furacán, porque para min, crego, falar non debe de ser por quedar ben, ou por dicir cousas bonitas, ou para facer plantexamentos teolóxicos profundos, senón que a predicación leva consigo una “carga” na vida: cumprir, ou polo menos tentalo, iso do que falas e predicas. Paréceme un dos grandes retos dos que temos ese privilexio de predicar: facer vida as fermosas palabras que pronunciamos.

Pero ser crego non é só iso: tamén é entrega, mirar para o evanxeo, pechar os ollos ou abrilos ben, e plasmar na vida o que alí ven… Para min ser crego é estar preto dos pobres, tamén dos ricos, é ter unha palabra de denuncia ante as inxustizas do mundo e da Igrexa, é estar atento ó que o outro che pida, é paz e tranquilidade, e calmar corazóns abatidos e perdidos, é compaña e afectividade, é estar coa xente non rehuíla, e sobre todo, ser crego para min, hoxe, é un reto, o reto máis grande da miña existencia.

¿Qué es un cura?

20 Marzo, 2006 Escrito por: Carmela Lamas, estudiante de Medicina en Santiago Tema: A Fondo, Sacerdotes de hoxe en día 1 persoa dixo algo→

Carmela LamasLo que significa realmente ser cura es algo que no puedo ni abarcar con la imaginación. Sé que es una vocación, un compromiso, una esperanza… Pero sé también que son ganas de “complicarse la vida”, de dejarlo todo para, según lo que esta sociedad piensa, no ganar nada o casi nada; de abandonar demasiadas cosas por una batalla que muchos consideran perdida.

Los sacerdotes son gente corriente, pero también gente especial. Dios los llama, como a todos, les ofrece un proyecto cuyo éxito está garantizado, porque Él está detrás; pero hay que ser valientes, hay que confiar… y confían, y se dejan guiar… Se embarcan en la aventura de darse a los demás, de llevar a todos la Buena Noticia, de enseñarnos ese guión para la vida que recoge el Evangelio, de hacer presente a Cristo en la Eucaristía… Se deciden a sacrificarse por este sueño; sí, sacrificarse, porque los caminos de Dios no son como los nuestros… dejan su vida para el otro, para el que lo necesita, para escuchar, para ayudar, para apoyar, para acercarnos a Dios, para hablarnos de Él sin que sea necesario pronunciar una palabra.