.:Nova Fronteira:.

Escoita ó tempo que navegas! Esta canción chámase Tierra firme, interpretada por Tere Nécega.

Esta é unha desas cancións que levan comigo moito, moito tempo; fai creo que 20 anos asistín cun grupo de rapaces e rapazas a un encontro organizado en Silos por “Cristianos sin fronteras” era unha daquelas “Marcha de la alegría” que se facían a nivel nacional. Alí aprendín esta canción que deixou en mín un recordo imborrable. Desgraciadamente non sei o nome do seu autor [Actualización; 20,01: Sonia acláranos nos comentarios que a canción é do grupo "Getsemaní", que adoita poñerlle música a encontros misioneiros. ]

A canción fala do Xetsemaní de Xesús, dese momento duro e tremendo da súa vida, e a min resultame enormemente emocionante poder cantala. Ten unha letra fermosísima, invítovos a que lle adiquedes un pouco de tempo para lela e se pode ser a rezala…E a música axuda enormemente a facer oración pois potencia e suaviza os diferentes momentos.

“Tierra firme”…así estaba Xesús, a pesar de que nos poida parecer o contrario pola situación dramática do momento.

Escoita a canción, aprende a súa letra, fai oración con ela e descubre a través dela a ese Deus que é a verdadeira Tierra firme de Xesús.

Tierra firme, te siento en mis pies descalzos,
luna llena, testigo de mi llanto amargo.
Esta noche, reseca está mi alma, y pienso…
que este caliz no puedo consumirlo entero.

Cómo arrecia este viento, quiere empujarme a morir, no seré como hoja seca, mi otoño será vivir.

Siento que llega la hora, mis labio deben callar, sólo hablaré con mi cuerpo, quien mire comprenderá.

En esta noche de olivos, desierto de soledad, sólo una cosa te pido, se cumpla tu voluntad.

Xa pasou unha semana dende o Festival da Canción Vocacional de As Pontes. Hoxe ofrecémosvos as fotos e unha crónica aparecida en Dumio, que saiu o xoves pasado. Podemos completala nos comentarios.

¡Eh! Alguén te espera foi este ano o lema do xa tradicional Festival das Pontes. Por once ano consecutivo mozos e non tan mozos de toda a nosa Diocese déronse cita na Igrexa do Poblado, para participar no Festival da Canción Vocacional, que organiza a delegación Diocesana de Pastoral Vocacional, coa colaboración da parroquia de Santa María de As Pontes.

Ás dez da mañá comezaron a chegar os primeiros participantes. Todo estaba a punto para acollelos e pasar xuntos un día de ledicia, festa e convivencia, unidos pola música. Entre participantes e acompañantes chegaron ata As Pontes preto de oitocentas persoas [Actualización; 20,06 do 30/04: Fran G. Dopico, responsable de Pastoral Vocacional, acláranos nos comentarios que os seus datos indican unnha participación aproximada de 300 persoas].

Pola mañá actuaron os grupos da categoría infantil, rematando coa celebración da Eucaristía á última hora da mañá. Despois do xantar actuaron os grupos da categoría Xuvenil. Houbo tamén a oportunidade de escoitar, nun conceto-testemuño, a actuación do cantautor Rogelio Cabado

No tocante a premios, cómpre sinalar que tódolos grupos participantes recibiron un diploma pola súa participación. O xurado, coma en anos anteriores, estivo formado por representantes de cada un dos grupos participantes. O primeiro premio foi para o grupo que representaba ao Colexio O Pilar de Foz; o segundo foi para a Rondalla da Parroquia de San Bartolomeu de Cariño; e o terceiro premio foi para o grupo que representaba ao Colexio das Discípulas de Xesús de Ferrol.

.:NF:. Fotos do festival de As Pontes

Lonxe dos grandes titulares que a prensa utilizaba fai unhas semanas, o Informe Xóvenes 2005 da Fundación Santa María, e as súas anteriores edicións, ofrécennos unhos suxerentes datos de fronte ó tema que nos ocupa.

A comparación do nivel asociativo dos xoves españois ó longo dos últimos 20 anos marca unha relativa estabilidade, aínda que con una clara tendencia á baixa nos últimos anos. No ano 2005 non chega ó 20% a porcentaxe de xoves que pertencen a algunha asociación, dos que algúns (o 5% do total de xoves) pertencen a máis dunha. Ademais, a comparación con datos dos países europeos manifesta claramente un menor nivel asociativo na xuventude española. A pouco que ollemos ós datos evidenciamos unha peculiaridade significativa: a correlación practicamente negativa entre as asociacións que máis aparecen nos medios de comunicación (feministas, antiglobalización) e as que máis adeptos reunen entre os xoves: asociacións culturais, educativas, deportivas….

Outro dato curioso é o nivel de confianza dos xoves nas disntintas axencias asociativas, motivación importante de cara a unha posible inserción asociativa, nas institucións e movimentos sociais. Así, das institucións, só 5 das 16 propostas ós xoves aproban no grao de confianza depositado nelas; as organizacións de voluntariado (69% do total de xoves), o sistema de ensino (60%), a Seguridade Social (54%), a policia (51%) e a Unión Europea (50%). Perden a confianza depositada polos xoves as multinacionais, a OTAN e a Igrexa. Este desplome dos niveis de confianza non ten parangón nos anteriores estudios da Fundación Santa María.

Nunha época marcada pola desilusión e o pasotismo de fronte ás institucións vivimos un momento no que a fuxida por parte dos xoves acelérase considerablemente. O gris panorama descrito no caso das institucións repítese ó adentrármonos no terreo dos movimentos sociais, pese a que moitos deles correponden a organizacións de voluntariado, grupo que maior grao de confianza recolecta desde o 1999. Sen embargo, a pesar de que o voluntariado en xeral é a parte do Titanic asociativo que todavía non se afundiu, os datos comparados cos do 1999 amosan claramente a premonición dun lento afundimento.

A falta de implicación xuvenil demóstrase máis na participación real nos distintos grupos que na mera aprobación dos mesmos. Deste xeito, o incremento dos xoves que afirman non pertencer a ningún tipo de asociación é o máximo rexistrado nos últimos 15 anos sen comparación: si en 1989 un 74% dos xoves declaraban non pertencer a ningún movimento ou asociación e en 1999 descendía ata o 70%, en tan só seis anos as cifras aumentan ata o 80,9%. A maior perda porcentual de asociados ou participantes experimentana as asociacións deportivas (6,4% menos que no 1999), as asociacións xuvenís (3,4%%), educativas, artísticas e culturales (1,5%) e relixiosas (1%). Sen embargo, aumenta a participación, aínda que minimamente, en sindicatos, asociacións de dereitos humanos e partidos políticos.

Un dato a salientar é que a motivación altruista para asociarse está máis presente nos agnósticos e nos católicos practicantes. Neste sentido, aínda que en moi lixeiro descenso desde 1984, os xoves comprometidos seriamente en grupos e movementos relixiosos representan un 4,1% do total de xoves españois. A pesar de non recibir subvencións de ningún tipo por parte do estado, governos autónomos ou municipais, ese 4,1%, ó que teriamos que engadir milleiros de xoves que traballan en grupos benéficos e ONG de orixe ou inspiración relixiosa, compite moi ventaxosamente co número de afiliados reais doutros sectores xuvenís. Son en total uns 250.000 xoves; o mellor activo e un dos recursos máis poderosos e de futuro da Igrexa en España.

Por último, non podemos esquecer que lonxe dos números están as persoas que cualitativamente non se poden cuantificar pero sí acompañar e axudar a xestionar positivamente un patrimonio humano, relixioso e espiritual do que somos devedores e transmisores.

Dumio, a publicación dirixida por Gonzalo Varela, ven de publicar unha nova edición na que trata a fondo o tema da Pascua. Son informacións que xa puidestes ler en NF cando se foron producindo, pero que agora Dumio recopilou para os lectores “de papel”. Así, todos os que non teñen doado acceso á web poden lelo en La Voz de Galicia.

Como sempre Dumio incorpora a carta do bispo, que se titula “Conciliar vida laboral y vida familiar”, e oturas seccións culturais e de opinión. Ademáis, incorpora unha información sobre os Scouts e a súa ultima xuntanza, así coma unha crónica sobre o festival da Canción Vocacional de As Pontes. A páxina web de Dumio está aloxada nos servidores de La Voz de Galicia.

.:Dumio:. A versión dixital da publicación mensual da diocese de Mondoñedo – Ferrol

¿Por que sempre vemos o lado negativo das cousas? Case sempre que se fala da xuventude saen a relucir os seus “defectos”, que se é egoísta, que se é consumista, que se só pensa en pasalo ben sen importarlle os demais, que se tal, que se cual, que sei eu…

Xa é hora de romper unha lanza a favor da nosa xeneración (si, eu todavía me considero xoven). É certo que temos moitos defectos, como todo o mundo, pero non somos un cúmulo de defectos; tamén temos moitas virtudes. Os defectos debémosllos en gran parte á sociedade que nos educou (non digo ós nosos educadores, senón á sociedade na que nos imos insertando). Por iso é inxusto que agora se acuse ós xoves de ser como son.

A xuventude actual non é mellor nin peor que a de xeracións anteriores, é distinta como distinta é a sociedade, como distinto é o mundo, como distinta é a situación socioeconómica, política, cultural, etc…

Dicían hai unhas semanas que a xuventude actual non confía nas institucións, entre elas a Igrexa. Isto máis que como unha catástrofe ou un ataque hai que velo como un revulsivo. Ó mellor algo estamos a facer mal (ó mellor non, seguro). A xuventude non comparte os valores que a nós nos gustaría, pero iso non significa que non teña valores, haberá que ver cales son os seus valores e saber aproveitalos.

Un síntoma desta enfermidade que chamamos xuventude é o idealismo que se convirte en inconformismo ante unha realidade imperfecta. A medida que maduramos ímonos amoldando ó que hai e afogamos ese idealismo. Por iso é valiosa, necesaria e imprescindible a xuventude; porque é o toque de atención que nos di que as cousas non deben ser así, que debemos seguir esforzándonos por mellorar.

Valoremos á nosa xuventude por como é, que ten moitas cousas boas, e non a critiquemos por non ser como nos gustaría que fose.

Xoves, ánimo, que a nosa voz siga sendo un berro en favor do idealismo, da utopía.

Casi siempre se oyen muchas voces diciendo que los jóvenes no se comprometen, nada les importa lo suficiente como para asumir un compromiso. Antes se comprometían más. Pensé así muchas veces.

Se oye decir que los jóvenes son ahora más solidarios. Siempre pensé que lo eran ante hechos puntuales y sobrecogedores y su solidaridad duraba muy poco.

Sin embargo, cuando empecé a pensar sobre el compromiso juvenil para escribir esta colaboración vino a mi mente una idea que hace mucho tiempo que pienso y algunas veces dije en voz alta y cada vez me parece más cierta: los jóvenes y los adolescentes están en su papel; son jóvenes y adolescentes, con todo lo que eso iplica, que no es poco; son los adultos los que viven una adolescencia o juventud tardía.

¿Cómo nos atrevemos, entonces, a pedir un compromiso juvenil? Sobre todo cuando no existe un compromiso serio en los adultos y sólo tenemos que hablar con la directiva de cualquier asociación para comprobarlo. Y esto sin hablar de compromisos que pueden trastocar el modo de vivir.

Seamos, pues, buenos referentes para nuestros jóvenes y ellos responderán, sin duda, con toda su vitalidad.

Lo primero que se me viene a la cabeza al leer esta pregunta es, sencillamente, que el compromiso juvenil no es una quimera por el simple hecho de que el compromiso siempre es juvenil, o mejor, joven. No se trata de sobrevalorar a la gente joven con esos recurrentes tópicos de si es la esperanza del mundo, el corazón de la humanidad, la sal de la tierra ni nada por el estilo (personalmente todas esas afirmaciones me provocan un profundo escepticismo). Lo que intento decir es que el compromiso hace que la persona se vuelva joven en el sentido de que, tenga 15 o 95 años, abandona ese estado de apatía, dejadez y “esquenosepuedehacernadaísmo” atribuido tradicionalmente a los adultos en oposición a ese mitificado idealismo rompedor de la juventud.

Digo mitificado porque pienso que en nuestra sociedad hay un culto excesivo a la juventud entendida precisamente desde un falso concepto de libertad que elude todo compromiso, cuando en realidad el compromiso es necesario para todas las personas. Porque el compromiso supone mantener la esperanza y hacer cosas para demostrar que el mundo puede ser de otra manera… y eso renueva de tal modo que la edad es un dato totalmente secundario.

En fin, creo que me he desviado un poco del tema con un rollo poco práctico; pero, en conclusión, considero que el compromiso es una necesidad que no depende de los años sino de la capacidad de imaginar, de soñar y de arriesgarse (quizá por eso sea especialmente necesitado por los jóvenes, para no “envejecer” antes de tiempo… y no son los años los que nos envejecen).