A publicación diocesana que se distribúe con La Voz de Galicia os últimos xoves de mes retoma a súa andaza coa publicación dun número adicado a San Rosendo. Artigos de Segundo Pérez, programa de actos do Ano Xubilar e as habituais seccións e colaboradores.
.: NF :. Dumio, publicación da diocese de Mondoñedo-Ferrol
Lin con moita atención o discurso do Papa Bieito XVI en Ratisbona e a súa publicación coas notas correspondentes (máis actual), na que explica con detalle o que quixo dicir.
Baixo o meu humilde punto de vista é un bo discurso no seu conxunto, e a súa mensaxe, ainda que expresada con termos complexos, encerra unha verdade clara da que todos, en maior ou menor medida, falamos ou discutimos algunha vez: non hai ningunha contradicción entre razón e fe senón que máis ben a fe necesita da razón e a razón necesita da fe. Esta é a base da súa lección maxistral, e é certo, xa que sabemos perfectamente que unha razón soa sen trascendencia acaba convertíndose nunca ameaza que ten derivacións funestas: totalitarismos, apoderarse dela, etc. Por todo elo a cuestión de Deus tén unha dimensión pública e como tal ten cabida no fío universitario (onde el aportou dita reflexión)
Para dicir e aclarar que a razón e a fe se precisan o Papa emprega a famosa cita de Manuel II o emperador Bizantino. É evidente que o Papa empregou esa cita e non outra, é evidente tamén que quixo que fose así (non foi un descuido e sabía as repercusións que podía traer), o que me sorprende sobre maneira é que podendo utilizar moitas outras fose esa a que iluminase o que desexaba decir.
É discutible, pero non xustifica as reaccións fundamentalistas de moitos musulmáns que non entenden a súa propia relixión, que a malinterpretan, e que a simplifican ata extremos alarmantes deixándose levar por líderes ainda máis radicales. Non é un bo musulmán quen emprega a violencia; non é un bo musulmán quen non critica con dureza reaccións extremas dos seus propios compañeiros de crenza. Quizáis sexan estas cousas, entre outras, nas que deberíamos parecernos os crentes das tres grandes relixións monoteístas: búsqueda da paz, crítica da violencia en calquera dos seus extremos, búsqueda de unidade e non da división constante.
Nestos días déronse pasos neste sentido desde o mundo musulmán, onde unha serie de importantes intelectuais e líderes relixiosos de tódalas partes do mundo quixeron xustificar as palabras do Papa e quixeron achegar posturas cos cristiáns (a carta está publicada aquí).
Ese é o camiño que nos ilusiona ós amantes da paz.
A verdade é que nunca nos fomos, pero si hai que recoñecer que estivemos moi liados noutras cousas, e ata agora, non puidemos retoma-lo traballo da nosa páxina; pero por fin, xa estamos de novo na casa, e con moitas e renovados pulos.
Nesta ocasión, gustarianos dar máis cancha a cantos nos seguides. Ás veces, estamos envoltos en polémicas, temas, e discusións que están na rúa, que tamén nos fectan a nós, e que sería moi bo compartir aquilo que pensamos e sentimos.
É por iso, polo que, neste comezo de curso, queremos pedi-la túa opinión sobre un tema que deu bastante que falar neste tempo, e seguirá no mes que vén ante a iaxe do papa a Turquía. Como podes intuir, o tema que propoñemos a comentario, é o discurso do Papa Benedicto XVI na universidade en Ratisbona, e as múltiples reaccións que este provocou.
Foi sorprendente a maraña de reaccións ante esas palabras pronunciadas polo papa, tanto no mundo musulmán coma no católico, e incluso, en ambientes lonxanos a esta realidade. Que hai detrás? que quixo decir? por que esas reaccións?,… son cuestións que están no fondo do sucedido, e tamén, en moitas das nosas conversas.
Queremos que nos digas cal é a túa opinión, que significado cres que ten, que entramado pode haber debaixo de tanta visceralidade,… Non é un mal tema para empezar.
Ah! e recorda que Nova Fronteira facémola entre todos: os teus comentarios, fotos, actividades, suxestións,… calquera cousa que penses sexa interesante compartila,… aquí te-lo teu espacio.
Por fin, xa está, de novo… na casa.
Ernesto é un obreiro arxentino casado e con dous fillos preadolescentes. É despedido da fábrica e todos quedan na rúa; así que coa axuda dun amigo -o Gordo- intálanse nunha casa ruinosa preto do vertedoiro da cidade. A situación é caótica, pero Ernesto axudado polo Gordo e un cura do lugar levan adiante iniciativas sociais naquel ambiente.
O argumento en si, non é nada chamativo, pero na película faise unha radiografía crítica da crise social, económica e moral que sufre Arxentina desde hai anos.
Temas como a unidade familiar, a responsabilidade dos pais na educación dos fillos, o valos da amistade e o traballo, o papel da Igrexa católica en ambientes de marxinación,… aparecen artellando un tapiz ben interesante que non deixa indiferente a quen se achega a unha sá para velo film.
Tal e como o plantexamos, pode parecer un enfoque demasiado serio, sen embargo o tono traxicómico e o bo facer dos actores, fan que sexa unha película interesante, representante do novo cine social que se está a facer: politicamente comprometido, pero nin ideolóxico nin partidista.
Para aqueles que lle guste a música e letras das cancións de Silvio Rodríguez están de noraboa: ó longo da película, una canción –Quédate- vai se-lo fío conductor que artelle os distintos elementos que aparecen.
Hai libros que se poden considerar ‘fáciles’, pero que encerran grandes pensamentos e boas ensinanzas. Tal é o caso de A granxa animal, de George Orwell. Consiste nun conto case infantil, nun relato sinxelo e ameno da revolución que un grupo de animais protagoniza na súa granxa, rebelándose contra os abusos do granxeiro. Baixo consignas de igualdade, emprenden unha serie de divertidas accións para facerse co control da granxa e acadar unha vida máis digna.
Sen embargo, a revolución non tardará en dexenerar, e os ideais que a orixinaran comezan a se disolver baixo a raposeira manipulación dos procos, que moi rápido souberan asumir o mando. As súas mensaxes vánse facendo cada vez máis autoritarias e a súa manipulación máis evidente, ata chegar ó fantástico (e tamén grotesco) final da novela.
A granxa animal é unha obra curta (son cen páxinas escasas en case tódalas edicións) pero intensa, capaz de facer rir ós nenos á vez que nos fai pensar ós adultos, os auténticos destinatarios, poñéndonos fronte a unha fábula aceda que ataca directamente calquer tipo de totalitarismo e berra polo compromiso e a liberdade.
En resumo, unha boa escolla para calqueira momento do ano, e quizáis propicias para comezar con bo pé o curso.Unha opción que contrasta á vez que convence e que non ha defraudar a ninguén.
(A granxa animal, de George Orwell. É apta para tódalas idades.Entre outras, está editada en galego por Ed.Positivas, que ó igual ca outras editorias preferiu traducir o orixinal Aminal Farm como A revolta dos animais.)
Cun pouco de retraso comezamos o curso en Nova Fronteira. Aquí seguimos, para seguir tratando temas nos ‘a fondo’, ir colgando as novas máis novas da diocese e tentando ser un punto de encontro para os xoves de Mondoñedo-Ferrol
