.:Nova Fronteira:.

Benvido a NF. Un blog feito desde a diocese de Mondoñedo-Ferrol (Galicia), onde te podes expresar. Un punto de encontro para a xente nova

Archive for the ‘Abúrrome en misa’

Cando celebrar non é celebrar

24 Febrero, 2006 Escrito por: Fran G. Dopico, vicerrector do Seminario Menor Tema: Abúrrome en misa Xa van 4 comentarios →

Fran Dopico“Abúrrome na Misa” eu considéroa unha frase polisémica, xa que cos mesmos termos se expresan dúas realidades moi relacionadas unha coa outra pero moi distintas, unha referida á forma e outra ó contido da mesma celebración. Explícame, para o cal ídesme permitir “traducir” a frase a outros termos (coa traizón que toda tradución supón):

  • “A Misa é unha celebración aburrida e pouco participativa”.
  • “A Misa é unha celebración que non me di nada para a miña vida”

A frase “abúrrome na Misa” escoitámoslla maioritariamente á xente nova pola prudencia ou o respeto da xente maior, non porque esta última non se aburra. Permitídeme xeneralizar para expresar mellor o que quero dicir.

Haberá quen diga “pois vale, ¿e que? á Misa non se vai a divertirse nen a pasalo ben” e non lle falta razón; pero o problema, e ahí creo que se debería centrar o debate (neste foro e en toda a Igrexa), non está en que a alguén a Misa lle pareza unha celebración aburrida (forma), senón en que lle resulta aburrida porque non a vive, porque realmente non é celebrar nada (contido).

Neste sentido os curas temos unha gran parte de culpa; moitas veces preparamos celebracións especiais, adaptamos cousas, intentamos innovar (dentro do pouco que a liturxia permite innovar), e ata nos sentimos orgullosos se nos resulta unha celebración “vistosa” e entretida; pero poucas veces, e agora falo da miña culpa persoal, imos ó importante e nos preguntamos se realmente os que participaron celebraron alí a súa fe, se VIVIRON a celebración.

¿Rito o celebración?

24 Febrero, 2006 Escrito por: Concha Quintela, profesora de secundaria Tema: A Fondo, Abúrrome en misa Ninguén dixo nada →

Concha Quintela“Me aburro en misa”, “La misa no me dice nada” “Este cura es un rollo” y frases parecidas se oyen al hablar sobre la misa y se suele decir que son las respuestas que los jóvenes dan cuando se les pregunta por qué no van a misa.

Sin embargo, dejando un poco de lado el papel del celebrante (que a veces si es responsable único de que la misa sea “un rollo” o tal vez peor de que una se violente al oír la homilía por su falta de caridad cristiana) he pensado muchas veces las razones de esas frases. Tal vez se dicen porque están aprendidas de memoria o porque alguien (a quien se considera más entendido) las dijo una vez, pero reflexionando un poco más creo que no siempre nos paramos a pensar con qué actitud acudimos a la misa. ¿Nuestra actitud interior es la de celebrar en comunidad (lo que esto conlleva) nuestra fe, o más bien es la actitud de “es domingo, tengo que ir a misa”?

Sinceramente, si acudimos a cumplir con un rito la misa tiene que ser un auténtico aburrimiento porque se limita a un señor diciendo unas oraciones y los demás a pensar en lo nuestro. Si se me permite la comparación es como ir a una boda, si vas porque te ves en la obligación para no molestar a los novios, puedes pasar unos ratos divertidos pero resulta un “rollo”: mucha gente que apenas conoces comiendo, hablando, riendo…. sin embargo si acudes porque te alegras del compromiso que los novios van a realizar y quieres compartir con ellos y con su familia ese momento, es otra cosa.

Todo está en nuestra actitud interior, eso creo.