.:Nova Fronteira:.

Benvido a NF. Un blog feito desde a diocese de Mondoñedo-Ferrol (Galicia), onde te podes expresar. Un punto de encontro para a xente nova

Archive for the ‘Malos tratos’

¿Que me está pasando?

07 Febrero, 2006 Escrito por: Redacción NF Tema: A Fondo, Malos tratos Xa van 6 comentarios →

Ola, chámome Rosalía, son unha rapaza de 15 anos que ó longo do que levo vivido sei o que é unha situación de malos tratos. Explícome: dende que teño sentido non recordo máis que ó meu pai pegándolle a mamá, eu non podía entendelo e cando preguntaba o que pasaba, mamá dicíame que “non eran cousas miñas, que papá estaba enfermo e por iso se comportaba así”… Na escola, eu estaba triste, e cando algo non me saía “a dereitas” o inmeditato era a violencia física e verbal con todo o que se puxera diante. Para min aquilo era normal, porque na casa comigo facían así: non había lugar á explicación nin ó razonamento, todo se solucionaba con golpes, ou castigos pechada nun cuarto que non tiña luz.

Recordo que na escola botaba moito tempo fóra da aula polo meu comportamento, ata que atopei a alguén que se interesou pola miña conducta: a miña profe de terceiro e cuarto de primaria que tentou buscar unha solución, porque ningún dos meus compañeiros me querían, e incluso levaba culpas que non tiña, pero como xa estaban afeitos a aquilo, que máis daba que o fixera eu ou non?. Falou cos meus pais, e eles dixéronlle que non se preocupara, que eu era un pouco rebelde, pero que non tiña importancia. Chegaron a vir á escola uns psicólogos da Coruña a mirarme; dixéronlle á mestra como tiña que actuar comigo e …pouco máis. Ela non estaba de acordo con aquilo, e botou moitas horas falando comigo ata que eu poiden confiar nela e contarlle o que me estaba pasando; non sabedes o peso que me quitei de enriba cando llo poiden contar!!!

Xa van tres anos da morte do meu pai, pero aínda agora teño pesadelos e escoitoo berrar e zoupar. Se fago algo mal, suspendo ou teño algún problema no Instituto, aínda me enrabecho un pouco… non do mesmo xeito que antes, pero algo dentro de min fai que actúe así…

Supoño que as cousas irán cambiando pouco a pouco, de tódolos xeitos as visitas ó psicólogo son mensuais, el está facendo todo o posible para que eu confíe na xente.

Como vedes o tema dos malos tratos non é nada raro nin lonxano para min, vivino en propia carne e volo conto de primeira man.

Sen ánimo de ningún tipo, e respectando escrupulosamente a vida de Rosalía, en NF optamos por publicar este testimonio por necesario, directo, e sobre todo, por real. Rosalía non é o nome verdadeiro. O que conta é a súa historia. Esa si é real. Este testimonio está recreado para Nova Fronteira por unha persoa que a coñece ben, que sabe do seu sufrimento. Dámoslle as gracias dende aquí

¿Qué está pasando?

04 Febrero, 2006 Escrito por: Redacción NF Tema: A Fondo, Malos tratos Ninguén dixo nada →

A NF seguen a chegar testimonios e colaboracións sobre o tema dos malos tratos, que seguimos dende a nosa sección a fondo. Velaquí unha colaboración de Agustín Couto, mestre en Vigo e natural de Neda, que nos deixa a súa particular visión das relacións de parella na adolescencia. Unha imaxe nutrida pola observación e cercanía con casos concretos. Avanzamos que o luns poderemos ler un testimonio concreto, dunha vítima.

Amor de parellaEl otro día a la salida del colegio una alumna se acercó a una de mis compañeras y efusivamente le dijo: “hay que debatir, hay que debatir, a ver que está pasando…”. Se trataba de una alumna que pertenece a unos grupos extraescolares que tenemos en el colegio. Interesado por la efusividad de la niña me acerqué, y mi compañerame aclaró: “quiere que hagamos un debate con los del otro grupo sobre la violencia de género, que a ver que está pasando que todos los días salen noticias al respecto”;. Me quedé realmente maravillado por el interés en dar una explicación a lo que cada día es más frecuente, demandando atención hacia esa realidad, para debatir y buscar soluciones. Justamente un par de días antes había recibido un e-mail de Nova Fronteira invitándome a escribir sobre algún tema que creyera preocupante para nuestros alumnos. Cuando escuché de boca de esa alumna “¿qué está pasando?” acabé por hacer mía esa pregunta y decidí compartirlo con vosotros.Os invito a que si quereis dejeis vuestra opinión.

Es necesario el debateEs difícil plantear este problema en su totalidad y yo voy a centrarme en la violencia de género en la gente joven porque además varias amigas y personas cercanas han sufrido con 15, 16, 17 años, situaciones no diagnosticadas en su momento como “violencia de género” pero sí con el tiempo y la distancia. Me refiero principalmente a chicas (también chicos) que empiezan una relación. Poco a poco esa relación empieza a tener situaciones y circunstancias que van marcando la conducta sin que apenas nos demos cuenta y que hacen que veamos las cosas desde una perspectiva que desemboca en humillación, baja autoestima y que la mayor parte de las veces, con el tiempo, implica soledad e aislamiento.

Cuando me ha tocado escuchar estas historias que tienen nombre y apellidos -y que, ¡despertemos! le están pasando a adolescentes sobre todo en lo que se refiere a violenvia psicológica- me han recorrido escalofríos por todo el cuerpo y he pensado que quizás es bueno que se hable de esto a todos los que están en esta edad. Edad en la que se empiezan a tener muchas experiencias que pueden marcarle a uno para siempre y en la que podemos creer que algunas cosas son normales, dado que estamos enamorados. Nada más lejos de la realidad.

Hay una frase muy bonita de Antoine de Saint-Exupery que dice “Amar no es mirarse el uno al otro; es mirar juntos en la misma dirección.”; Por eso hoy os invito a que descubráis que el amor no puede encerrarnos el uno en el otro, no puede prohibir que seas tú mismo, no puede controlar lo que haces, con quién hablas, no puede permitir que dejes de potenciar todo lo bueno que hay dentro de ti, no puede impedirte estar, sentir y amar a tus amigos, a tu familia, no puede decirte lo que tienes que hacer, no puede hacerte sentir que sólo él te quiere y que nadie te quiere como él, no puede obligarte a vestir de una determinada manera… Hay una larga lista de no puede…

El amor de pareja sí que puede ayudarte a crecer, puede enseñarte a valorar más a tus amigos, a tu familia, puede decirte lo guapa que estás hoy, puede confiar en ti, puede ayudarte a ser cada día tú misma, puede hacerte sentir que vales, puede hacerte sentir que puedes, puede soñar en vosotros sin limitar tu libertad, puede quererte como eres, puede…

Para terminar os invito a que os dejéis seducir por este texto de El Profeta, de Khalil Gibran, que leímos en mi boda y que creo que os gustará.

Nacisteis juntos y juntos permaneceréis para siempre. Y también en la memoria silenciosa de Dios estaréis juntos. Pero dejad que crezcan espacios en vuestra cercanía. Y dejad que los vientos del cielo libren sus danzas entre vosotros. Amaos con devoción, pero no hagáis del amor una atadura; las cuerdas de un laúd están separadas aunque vibren con la misma música. Dad vuestro corazón, pero no para que vuestro compañero se adueñe de él. Y permaneced juntos, pero no demasiado juntos. Porque los pilares sostienen el templo, pero están separados. Y ni el roble crece bajo la sombra del ciprés ni el ciprés bajo la del roble.

Malos tratos, violencia de xénero, violencia doméstica

28 Enero, 2006 Escrito por: Redacción NF Tema: A Fondo, Malos tratos 1 persoa dixo algo→

Cando hai uns días tratabamos en NF os malos tratos na nosa sección a fondo, faltábanos un punto de vista imprescindible: o legal. Gracias a Loli Prado, avogada de Vilalba e coñecedora da situación e realidade xudicial actual, adentrámonos con facilidade nos aspectos máis importantes da lexislación sobre o tema.

A xustiza e os malos tratosLa familia constituye el mayor espacio de privacidad de la persona. Pero, finalmente, el Estado ha tenido que “meterse” en la familia.
No sólo la ley, sino que la propia sociedad ha tomado conciencia de que hay un “problema”, y demanda soluciones a los poderes públicos.
Está claro que la solución pasa por un radical cambio cultural, pero entretanto, la “víctima” ha de ser, cuando menos, reconocida como tal, y después, protegida.
En lo que a la legislación se refiere, el camino se ha iniciado en 1999, con algunas pequeñas reformas en la ley penal, y ha continuado con medidas sociales y de protección de mayor calado, hasta llegar a la Ley de Protección Integral y a la reforma del Código Civil, con el llamado “divorcio-express”, de junio 2005. Algunos de los mayores esfuerzos se han centrado en decidir y concretar exactamente qué se entiende por malos tratos, violencia doméstica y violencia de género, con la creación incluso del Observatorio para la violencia doméstica y de género.
Se trata de comprender cómo en el hogar familiar se producen situaciones de especial desprotección para con mujeres, ancianos o niños, y perseguirlas penalmente. No es que los actos concretos de violencia quedaran impunes con la aplicación de la Ley General anterior: se trata de perseguir de manera especial, con la creación de un nuevo tipo penal, la violencia que tiene lugar en el hogar familiar, y como consecuencia de la convivencia.
Se tuvieron de tomar otro tipo de medidas, ente otras, la celebración de “juicios rápidos” (la respuesta al maltratador ha de ser inmediata), creación de juzgados de guardia; orden de protección y alejamiento… todas ellas acompañadas de modificaciones orgánicas de orden práctico, como son que todos los asuntos del mismo núcleo familiar hayan de tratarse en el mismo juzgado, incluso en un mismo procedimiento, para evitar el “peloteo de asuntos” que sólo perjudica a la víctima; o la creación de un registro central de las denuncias relacionadas con la violencia doméstica en el Ministerio de Justicia.
A xustiza e os malos tratosSin embargo, todo esto resultó insuficiente, y en el año 2004 se aprobó la ley 1/04 de Medidas de Protección Integral contra la Violencia de Género (descargar PDF).
Con ella, el término de “violencia de género” se convierte en España en un concepto estricto, refiriendose a la violencia contra la mujer, en el hogar o en la pareja. La ley define a la violencia como “…manifestación de la discriminación, la situación de desigualdad y las relaciones de poder de los hombres sobre las mujeres…”. De su lectura se puede suponer que incluye la violencia de mujer a hombre, cuando se da como manifestación de una situación de poder, así como la violencia entre parejas homosexuales. No lo expresa claramente, así que los supuestos podrían restringirse a la violencia doméstica
Con la nueva ley, las penas al maltratador, aunque se agravan, son las que se fueron incluyendo en las sucesivas reformas desde 1999 hasta 2004. La medida estrella es, sin duda, la creación de los juzgados de violencia de género, con la apertura de juzgados en las mayores capitales, y la especialización de los jueces donde los juzgados especializados no lleguen.
Entre las lagunas, los puntos que se refieren a medidas de protección integral contra la violencia de género, quizás por las prisas con las que fue tramitada (influidas por la promesa electoral de Rodríguez Zapatero). Además, algunas cuestiones habrían de debatirse más detenidamente, con la ayuda de expertos, acompañando las medidas de más dotación económica.
En definitiva, y tras ver que los casos de violencia doméstica no disminuyen en número ni en gravedad, llego a la conclusión de que cualquier sociedad que haya de entrar a legislar los mínimos conflictos que puedan producirse entre la convivencia de sus ciudadanos está debilitada de raiz. Sin duda el reto es que el derecho penal se quede en la “intervención mínima”, y que la convivencia adecuada y correcta entre los ciudadanos derive de un propio convencimiento por la convivencia pacífica, la igualdad, la dignidad de todos… y no del temor al castigo y a la represión.

Más información en el Ministerio de Justicia, en la Guardia Civil, y en reportajes especiales de medios de comunicación.

Malos tratos. Ti, que dis?

20 Enero, 2006 Escrito por: Antonio Valín, director de NF Tema: A Fondo, Malos tratos 1 persoa dixo algo→

Antonio ValinNo libro da Xénese, cando fala da creación do ser humano, fala que Deus creou ó home e á muller á súa imaxe e semellanza, iguais en dignidade persoal. Isto para moitos é algo obvio, sexamos crentes ou non, pero se botamos unha ollada á realidade social, recibimos unha boa bofetada, pois parece que non todo o mundo considera iso.
O tema que queremos plantexar para comentar e pensar é o dos malos tratos, no sentido máis amplo da palabra: desde a violencia de xénero, os malos tratos pais/fillos e viceversa, a falta de respecto na escola, ós colegas, a marxinación, a muller,… ata tantas e tantas manifestacións que vemos cada día.
Pedímosvos que vos paredes a pensar un pouco. Cada un temos unha opinión ó respecto, ás veces motivada por unha reacción espontánea ante aquilo que nos descoloca ou repugna. Pero queremos que as ideas que comportamos vaian máis aló dun mal sabor de boca: queremos que nos fixemos neses malos tratos que outros provocan e por que o fan, pero tamén os que ti máis eu provocamos e nos quedamos tan tranquilos. Neste senso van as diversas opinións dos nosos colaboradores.
Ti, que dis? Seguro que podes aportar algo ben interesante, e recorda que a denuncia profética é o máis arriscado que hai… compromete.

Homes e mulleres non somos iguais

20 Enero, 2006 Escrito por: José Ramón López Oroza, sacerdote; amplia estudios de Teoloxía en Salamanca Tema: A Fondo, Malos tratos Xa van 9 comentarios →

José Ramón López Oroza¡Tranquil@s! só vos pido que rematedes de ler estas liñas. Sei que o título é polémico, discutible, opinable, pero permitídeme, tamén respetable. De seguro que algunhas mulleres e homes que o estades a ler me tachades de machista, de seguro que sodes desos homes e mulleres que non me coñecedes. Todo tén a súa explicación. Entendédeme ben, os dous somos iguais en dereitos, en dignidade, en oportunidades laborais e de todo tipo, incluso ben sabedes que me gustaría que na Igrexa a muller tivese cada vez máis un papel saliantable, importante, punteiro, con cargos de responsabilidade…

Pero, non me refiro a esta desigualdade. Unha das razóns que se aluden para explicar os malos tratos ás mulleres é precisamente dicir que os homes non respetan que as mulleres teñen que ser iguais ca nós. ¿De verdade credes que os homes e as mulleres temos que ser iguais? A nosa ministra de sanidade dixo fai uns días en Xinebra que ” A violencia de xénero non se exercería contra as mulleres se os homes as considerasen iguais, temos que avanzar en políticas de igualdade”. Permítanme dicir a isto, que si realmente pensamos que a xénese dos malos tratos está nesta pretensión de igualdade, mal encamiñados imos. Evidentemente non podemos pedir que unha muller teña (xeralmente) a mesma forza física ca un home, non podemos pedir que un home (pola súa constitución psicolóxica, e falamos xeralmente), teña a mesma sensibilidade para a beleza, para o cuidado físico, para os detalles, para a dozura, para a ternura incluso…, características que as aporta o seu ser de nais, ou de futuras nais… nesto, non somos iguais, e non por desgracia senón diría eu, gracias a Deus, e que nos podemos enriquecer nesta diversidade.

¿Cal é a razón, pois, baixo o meu punto de vista, dos malos tratos? Supoño que non debemos de xeralizar, pero aí está a prepotencia, o saber que esa muller non poderá respostar a esa abofada (e por iso xa non se queda só nos insultos, que si son contestables), o querer ter un dominio total e absoluto sobre “alguén” que cren da súa posesión, e evidentemente tamén está o desequilibrio mental, psicolóxico que debe de correxirse. Permitídeme rematar cunha pregunta, ¿é posible maltratar e incluso matar a alguén a quen amas profundamente se non é debido a un desiqulibrio mental? A razón máis poderosa creo que é esa.

Espero que un día podamos ver que os malos tratos van a menos, pero nunca foron nin serán erradicados, porque sempre teremos a xente que se adique a aniquilar o que xa non poden controlar ou dominar. Coidemos destas mulleres, teñámolas preto de nós, axudémoslles a sair adiante, escoitémolas e axudémolas desde o noso ser de Igrexa a poder reconstruir unha vida digna que é o que todo ser humano se merece.

Bruno e os malos tratos

20 Enero, 2006 Escrito por: Antonio López, profesor de secundaria Tema: A Fondo, Malos tratos Xa van 4 comentarios →

Antonio LópezBruno é un rapaz inquedo, o que lle gusta ser influinte entre os seus amigos. A pesares dos riscos que, ainda sen ser capaz de concretar, intuía; decidiu alardear da súa pretendida independencia diante deles acendendo un pitillo dun paquete que, con aires de suficiencia, sacou do bolsillo do pantalón. O paquete colleullo ó seu pai cando o tirou baleiro e, nel, foi metendo pouco e pouco, os que lle puido ir birlando sen que se dese conta.
Aínda que este feito lle supuxo inquedanza e algún risco, máis fascinación sentíu ante o canuto dunhas herbas aromáticas que se puxo a liar un dos seus amigos, quen con sonriso de arrogancia e superioridade, díxolle:
-Isto sí que mola, tío. ¡Algún día terás que probalo!.
-Se che dou o paquete de pitillos que levo no bolsillo, dasme un dos teus?- díxolle Bruno.
-¡Que dis tio!. Como moito, unha calada… se te atreves.
-¿E se che dou tamén a calculadora?- engadíu Bruno.
-¿Para qué preciso eu unha calculadora, se da escola paso?. Douche duas caladas e, máis adiante, ó mellor, véndochos.
Non puiden escoitar o tempo suficiente para saber cómo acabou a cousa pero, para min que Bruno, con tan só doce anos, anda medido en malos tratos.

Examen del corazón

20 Enero, 2006 Escrito por: Carmela Lamas, estudiante de Medicina en Santiago Tema: A Fondo, Malos tratos 1 persoa dixo algo→

Carmela LamasDurante el pasado año 62 mujeres fueron víctimas mortales de la llamada violencia de género. Una cada seis días. Y hasta el trece de enero de este dos mil seis el amor mal entendido, los celos y la intolerancia ya se han cobrado la vida de cinco esposas más. Pienso en la cantidad de malos tratos que se están gestando mientras escribo esto, mientras tú lo estás leyendo… Se me vienen a la cabeza muchos maltratadotes, no sólo esos maridos indignados que le pegan a su mujer, sino también las compañías que explotan a los niños, los jefes o jefas que acosan a sus empleados, la gente que margina a los inmigrantes… Confucio dijo: “Cuando veas a un hombre bueno, trata de emularlo; cuando veas a un hombre malo, examina tu corazón”. Analizándolo fríamente no me considero lo que generalmente se entiende por maltratadora… Pero, cuántas veces no soy cómplice de estas injusticias? cuántas veces no aporto mi granito de indiferencia a la exclusión de los inmigrantes? cuántas veces no entro en el juego de esta sociedad que nos exige ser los mejores pase lo que pase, caiga quién caiga? Cuántas veces compro sin ni siquiera pensar que unas manitas pueden haber estado trabajando en ello?… Cuántas veces me quedo parada, impasible, callada?… No sé vosotros, pero yo este febrero hay un examen que suspendo seguro.