<?xml version="1.0" encoding="iso-8859-15"?>
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>.:Nova Fronteira:. &#187; Libros</title>
	<atom:link href="http://www.novafronteira.org/entradas/category/libros/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://www.novafronteira.org</link>
	<description>Benvido a NF. Un blog feito desde a diocese de Mondoñedo-Ferrol (Galicia), onde te podes expresar. Un punto de encontro para a xente nova</description>
	<lastBuildDate>Wed, 15 Apr 2009 18:56:31 +0000</lastBuildDate>
	<generator>http://wordpress.org/?v=2.8.4</generator>
	<language>en</language>
	<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
			<item>
		<title>Cambiemos de aires</title>
		<link>http://www.novafronteira.org/entradas/cambiemos-de-aires/</link>
		<comments>http://www.novafronteira.org/entradas/cambiemos-de-aires/#comments</comments>
		<pubDate>Sun, 07 Jan 2007 13:29:04 +0000</pubDate>
		<dc:creator>Suso Arnau, estudiante de Telecomunicacións en Vigo</dc:creator>
				<category><![CDATA[Libros]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.novafronteira.org/cambiemos-de-aires</guid>
		<description><![CDATA[Para variar un pouco nas nosas leituras, de cando en vez convén submerxirse no mundo da poesia, que nos permite desfrutar de pezas curtas, intensas e de gran beleza. Unha boa maneira é acudir á obra de Mario Benedetti, por exemplo con unha antoloxia dos seus mellores poemas.
A sua poesia mistura a perfeizón formal dunhas [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p><img src="http://web.novafronteira.org/suso.gif" alt="Suso Arnau" align="right" />Para variar un pouco nas nosas leituras, de cando en vez convén submerxirse no mundo da poesia, que <strong>nos permite desfrutar de pezas curtas</strong>, intensas e de gran beleza. Unha boa maneira é acudir á obra de Mario Benedetti, por exemplo con unha antoloxia dos seus mellores poemas.</p>
<p>A sua poesia mistura a perfeizón formal dunhas veces co rexistro máis coloquial de outras, <strong>alternando tamén medidas da tradición</strong> con outras novidosas para acadar sempre un resultado de grande fermosura. Non pensedes que se precisa ser un entendido para desfrutar con ela.</p>
<p><img src="http://www.agapea.com/alianzaeditorial//Antologia-poetica-i0n12555.jpg" align="left" hspace="10" />Esa é, precisamente, parte da sua xenialidade: sinxelos ou non, todos os seus poemas entran na nosa mente e nos resultan agradábeis, mesmo non sabendo dicer por que. Tal era o seu empeño en que isto acontecese que chegou a compor alguns para que fosen cantados e asi se divulgasen mellor.</p>
<p>No que se refere á temática, aparte de apareceren os pensamentos habituais na poesia intimista (o amor, a soidade etc) tamén aparece como constante a realidade social que o envolve nos distintos momentos da sua vida e que sempre se sentiu levado a contar.</p>
<p>Deste xeito, o conxunto da sua obra pinta un cadro que mistura a situación de América latina no século pasado coa sua percepción dos sentimentos máis profundos dos ser humano. Os temas de reflexión, polo tanto, son múltiples.</p>
<p>Resumindo, <strong>unha boa maneira de cambiar de leituras</strong> e mesmo de se iniciar no mundo abraiante da poesia.</p>
<p><em><strong>Antología poética, de Mario Benedetti</strong></em> | Existen varias e pódense considerar válidas case todas. <a href="http://www.casadellibro.com/fichas/fichabiblio/0,1094,2900000864286,00.html?codigo=2900000864286&amp;ca=71" target="_blank">Especialmente ampla a de Alianza Editorial</a>, que presenta unha recopilación de poemas feita polo propio autor con prólogo de J.M. Caballero Bonald. | Prezo: 7 euros.</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.novafronteira.org/entradas/cambiemos-de-aires/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>177</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>A granxa animal</title>
		<link>http://www.novafronteira.org/entradas/a-granxa-animal/</link>
		<comments>http://www.novafronteira.org/entradas/a-granxa-animal/#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 16 Oct 2006 17:54:46 +0000</pubDate>
		<dc:creator>Suso Arnau, estudiante de Telecomunicacións en Vigo</dc:creator>
				<category><![CDATA[Libros]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.novafronteira.org/?p=173</guid>
		<description><![CDATA[Hai libros que se poden considerar &#8216;fáciles&#8217;, pero que encerran grandes pensamentos e boas ensinanzas. Tal é o caso de A granxa animal, de George Orwell. Consiste nun conto case infantil, nun relato sinxelo e ameno da revolución que un grupo de animais protagoniza na súa granxa, rebelándose contra os abusos do granxeiro. Baixo consignas [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p><img src="http://web.novafronteira.org/suso.gif" alt="Suso Arnau" align="right" />Hai libros que se poden considerar &#8216;fáciles&#8217;, pero que encerran grandes pensamentos e boas ensinanzas. Tal é o caso de A granxa animal, de George Orwell. Consiste nun conto case infantil, nun relato sinxelo e ameno da revolución que un grupo de animais protagoniza na súa granxa, rebelándose contra os abusos do granxeiro. Baixo consignas de igualdade, emprenden unha serie de divertidas accións para facerse co control da granxa e acadar unha vida máis digna.<br />
<img src="http://img165.exs.cx/img165/5929/georgeorwell7tz.jpg" align="left" />Sen embargo, a revolución non tardará en dexenerar, e os ideais que a orixinaran comezan a se disolver baixo a raposeira manipulación dos procos, que moi rápido souberan asumir o mando. As súas mensaxes vánse facendo cada vez máis autoritarias e a súa manipulación máis evidente, ata chegar ó fantástico (e tamén grotesco) final da novela.<br />
A granxa animal é unha obra curta (son cen páxinas escasas en case tódalas edicións) pero intensa, capaz de facer rir ós nenos á vez que nos fai pensar ós adultos, os auténticos destinatarios, poñéndonos fronte a unha fábula aceda que ataca directamente calquer tipo de totalitarismo e berra polo compromiso e a liberdade.<br />
En resumo, unha boa escolla para calqueira momento do ano, e quizáis propicias para comezar con bo pé o curso.Unha opción que contrasta á vez que convence e que non ha defraudar a ninguén.</p>
<p><em>(A granxa animal, de George Orwell. É apta para tódalas idades.Entre outras, está editada en galego por Ed.Positivas, que ó igual ca outras editorias preferiu traducir o orixinal Aminal Farm como A revolta dos animais.)</em></p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.novafronteira.org/entradas/a-granxa-animal/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>334</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Shalimar, el payaso</title>
		<link>http://www.novafronteira.org/entradas/shalimar-el-payaso/</link>
		<comments>http://www.novafronteira.org/entradas/shalimar-el-payaso/#comments</comments>
		<pubDate>Mon, 10 Apr 2006 08:41:57 +0000</pubDate>
		<dc:creator>Moncho Noche, profesor de secundaria</dc:creator>
				<category><![CDATA[Libros]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.novafronteira.org/?p=123</guid>
		<description><![CDATA[
Si en algunas de sus primeras obras (anteriores a la fama otorgada por Jomeini) como Los hijos de la medianoche, o Vergüenza, retrataban respectivamente la conflictiva historia de la India y Pakistán, la última novela de Salman Rushdie, Shalimar el payaso, tiene como raíz a Cachemira, el paraíso en la Tierra convertido en infierno por [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p align="center"><a href="http://www.novafronteira.org/imaxes/libros/rushdie2.jpg"><img src="http://www.novafronteira.org/imaxes/libros/rushdie2.jpg" alt="Fai click para ampliar" height="257" width="170" /></a></p>
<p><img src="http://web.novafronteira.org/moncho.gif" alt="Ramón Noche" align="right" />Si en algunas de sus primeras obras (anteriores a la fama otorgada por Jomeini) como <a href="http://www.bibliopolis.org/resenas/rese0023.htm"><em>Los hijos de la medianoche</em></a>, o <a href="http://www.libros.ciberanika.com/letras/r/p02775.htm"><em>Vergüenza</em></a>, retrataban respectivamente la conflictiva historia de la India y Pakistán, la última novela de <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Salman_Rushdie">Salman Rushdie</a>, <em>Shalimar el payaso</em>, tiene como raíz a Cachemira, el paraíso en la Tierra convertido en infierno por las sangrientas luchas y disputas desde hace décadas, un territorio que pasó de ejemplificar la convivencia entre musulmanes e hindúes a ser el mayor símbolo de su enfrentamiento.</p>
<p><img src="http://www.novafronteira.org/imaxes/libros/rushdie.jpg" alt="Salman Rushdie" align="left" />Partiendo del asesinato de un embajador estadounidense en Los Ángeles, de carácter aparentemente político, Rushdie pone en movimiento un magnífico conjunto de resortes técnicos para desvelar las verdaderas motivaciones del asesino Shalimar, desvelando como los dramas personales generan tragedias colectivas. Con un estilo que muchos han calificado de realismo mágico (etiqueta nada del gusto de los escritores de hoy en día) Rushdie teje un relato con múltiples paradas y recodos, en el que la belleza y su destrucción son el eje conductor que nos sumerge en la pérdida de los lugares comunes de la mano del odio y del fanatismo.</p>
<p>&#9474;Salman Rushdie&#9474;<a href="http://eskpe.eltiempo.terra.com.co/secc_eskpe/libr_eskpe/otrasnoticias/ARTICULO-WEB-NOTA_INTERIOR_ESKPE-2703119.html">Shalimar el payaso</a>&#9474;Publicado en castellano por Mondadori&#9474;2005&#9474;22¤&#9474;</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.novafronteira.org/entradas/shalimar-el-payaso/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>.:Libros:. Resistencia</title>
		<link>http://www.novafronteira.org/entradas/117/</link>
		<comments>http://www.novafronteira.org/entradas/117/#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 31 Mar 2006 04:21:22 +0000</pubDate>
		<dc:creator>Suso Arnau, estudiante de Telecomunicacións en Vigo</dc:creator>
				<category><![CDATA[Libros]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.novafronteira.org/?p=117</guid>
		<description><![CDATA[Desta volta decídome a presentarvos unha novela en galego, para introducirnos un pouco no panorama actual tan prometedor que está vivindo a nosa literatura. O nome de Rosa Aneiros aínda non é moi coñecido, pero o certo é que a súa mestría para a narrativa xa está traspasando fronteira.
En concreto, Resistencia atópase entre o mellor [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p><img src="http://web.novafronteira.org/suso.gif" alt="Suso Arnau" align="right" />Desta volta decídome a presentarvos unha novela en galego, para introducirnos un pouco no panorama actual tan prometedor que está vivindo a nosa literatura. O nome de <a href="http://gacetadegalicia.usc.es/novosmedios/mem_rosa.htm">Rosa Aneiros</a> aínda non é moi coñecido, pero o certo é que a súa mestría para a narrativa xa está traspasando fronteira.</p>
<p>En concreto, <em><a href="http://www.culturagalega.org/lg3/novidade.php?Cod_prdccn=43">Resistencia</a></em> atópase entre o mellor da súa producción. A novela transpórtanos até o Portugal de primeiros do século vinte, para ir relatando a historia de dúas familias portuguesas ó longo de todo o século, centrándose especialmente nas figuras de Filipa e Dinís, dous namorados que verán as súas vidas marcadas pola ditadura primeiro e pola revolución despois.</p>
<p><img src="http://www.novafronteira.org/imaxes/libros/resistencia.gif" alt="Resistencia, de Rosa Aneiros" align="left" />A pesares do que poda parecer, a obra no seu transcurso foxe de todos cantos estereotipos hai, presentando a historia de amor dende un punto de vista lonxano ó pastel habitual, anque mantendo en todo momento unha perspectiva poética e intimista, que afonda nos sentimentos das dúas personaxes principais e nos mostra como lles afectan os acontecementos que os arrodean.</p>
<p>Ademais, non deixa de botar unha ollada interesante á evolución social de Portugal ó longo do século pasado, mostrando os feitos máis importantes que viviron os seus habitantes dende a perspectiva das personaxes, aproveitando as descricións para plasmar costumes e modos de vivir.</p>
<p>De certo que non é unha lectura rápida, porque o estilo está moi coidado e busca a poesía da linguaxe en todo o que expresa, pero a historia atrapa ó pouco de comezar e anima constantemente a seguir ó longo das case catrocentas páxinas das que consta.</p>
<p>Concluíndo, é unha lectura para saborear despacio e con paciencia, pero que atrapa rápido e sen dúbida merece a pena.</p>
<p><strong><em>Resistencia</em>, de Rosa Aneiros. Publicada por <a href="http://www.xerais.es/cgi-bin/index.pl">Xerais</a> en galego.</strong></p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.novafronteira.org/entradas/117/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>5</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Directo a la esencia de la familia cristiana</title>
		<link>http://www.novafronteira.org/entradas/directo-a-la-esencia-de-la-familia-cristiana/</link>
		<comments>http://www.novafronteira.org/entradas/directo-a-la-esencia-de-la-familia-cristiana/#comments</comments>
		<pubDate>Wed, 29 Mar 2006 12:46:55 +0000</pubDate>
		<dc:creator>Redacción NF</dc:creator>
				<category><![CDATA[Libros]]></category>
		<category><![CDATA[Oración]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.novafronteira.org/?p=114</guid>
		<description><![CDATA[Un artigo especial para Nova Fronteira, por Segundo Pérez López (*) 
Tradicionalmente los obispos, al dirigir su primera carta pastoral a sus diocesanos, hacen como una profesión de fe en aquello que creen prioritario proponer a los hombres y mujeres que  han sido confiados a su ministerio pastoral.  Y, al mismo tiempo, señalan [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p><em>Un artigo especial para Nova Fronteira, por Segundo Pérez López</em> (<strong>*</strong>) </p>
<p><img src="http://www.novafronteira.org/imaxes/familia2.jpg" align="right" alt="Educa na fe" />Tradicionalmente los obispos, al dirigir su primera carta pastoral a sus diocesanos, hacen como una profesión de fe en aquello que creen prioritario proponer a los hombres y mujeres que  han sido confiados a su ministerio pastoral.  Y, al mismo tiempo, señalan las pautas pastorales por donde piensan que debe apuntar su compromiso con la Iglesia Particular que les ha sido confiada. Por ello, podemos decir que tenemos delante la opción preferencial de nuestro obispo al llegar a esta Iglesia Mindoniense. Así lo expresa él formalmente en la introducción de la Carta.</p>
<p>Podríamos decir que aborda un tema de suma actualidad, con sentido de su responsabilidad pastoral, y con la mirada puesta en el futuro. <strong>Es un tema que preocupa a toda la sociedad, por los muchos matices que  implica, y que ningún grupo social se queda impasible ante el hecho de la familia</strong>, suscitando o proponiendo incluso diversos modelos que aquí no podemos analizar.</p>
<p>Ahora bien, Mons. Sánchez Monge, aborda el papel y función de la familia cristiana en la educación de la fe. No es esta una cuestión secundaria sino fundamental. <strong>La propuesta cristiana acerca de la familia tenemos que presentarla sin complejo de ningún tipo</strong>, porque creemos que esta propuesta responde plenamente a un visión antropológica del ser humano. De la persona humana realizada  en su ser libre y abierta a la comunión como experiencia genuina de lo que significa ser hombre y mujer. La Constitución <em><a href="http://www.vatican.va/archive/hist_councils/ii_vatican_council/documents/vat-ii_const_19651207_gaudium-et-spes_sp.html">Gaudium et Spes</a></em> del Vaticano II nos ha dado las claves para entender de forma renovada  esta concepción del ser humano.</p>
<p><img src="http://www.novafronteira.org/imaxes/bispo4.jpg" align="left" alt="Educa na fe" />Dos textos podrían sintetizar, de alguna forma, lo que acabamos de señalar. Uno, entresacado del <em><a href="http://www.antorcha.net/biblioteca_virtual/literatura/profeta/profeta.html"><em>El Profeta</em></a></em>,  del escritor <strong>Khalil Gibrán</strong>. El pasaje se dirige a los matrimonios: <em>«Vosotros nacisteis juntos (al amor), y <strong>juntos estaréis también cuando las alas blancas de la muerte pongan fin a vuestros días, pues continuaréis unidos en la memoria silenciosa de Dios</strong>. Pero dejad que haya espacio entre los dos. Que pueda el cielo pasar entre vuestros cuerpos. Amad, pero no transforméis el amor en una atadura&#8230; Las cuerdas del laúd están solas, aunque vibren todas con la misma música&#8230; Entregad vuestro corazón, pero no para que vuestro compañero lo posea&#8230; El roble no crece a la sombra del ciprés, ni el ciprés puede crecer a la sombra del roble»</em>.</p>
<p>El otro texto está extraído de una alocución de Pablo VI en Nazareth.  Evoca la vida de la Familia Santa. Todos sabemos que aquella Familia es para los creyentes muy singular. Pero <strong>reconocemos con la Iglesia que es símbolo inspirador inagotable para la familia de todos los tiempos</strong>. He aquí el  texto: <em>«Nazareth nos enseña el significado de la familia, su comunión de amor, su sencilla y austera belleza, su carácter sagrado e inviolable, lo dulce e irreemplazable que es su pedagogía y lo fundamental e incomparable que es su función en el plano social»</em> (5-I-1964). Por eso, <strong>nuestro obispo dice que educar en la fe, en definitiva, realizarse como familia cristiana en plenitud, es un gozo y una alegría</strong>. Alegría que es la prueba inequívoca de la existencia de Dios, señala  citando a <a href="http://www.mundocine.net/Gilbert-Cesbron-biografia-713.html">Gilbert Cesbrón</a>, que unido a <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Agust%C3%ADn_de_Hipona">Agustín de Hipona</a>, quien pone la prueba de la existencia de Dios en la visión del amor esponsal, nos dan un lazo y fundamento para entender el porqué la propuesta cristiana realiza a la persona humana de forma   total y para siempre.</p>
<p>La Iglesia es netamente partidaria de una familia fundada en un matrimonio público heterosexual, monogámico, perpetuo, fiel, abierto a los hijos y a la sociedad. Afirma enérgicamente el primado del amor y de la comunidad en la familia. No alberga ninguna reticencia al proclamar y defender la igual dignidad del hombre y de la mujer, la responsabilidad y generosidad en la aceptación y educación de los hijos, el clima de diálogo y libertad en el hogar, la necesidad de ejercer la autoridad y de señalar pautas educativas, el respeto y el cultivo de la vocación individual de cada uno de los miembros, la formación para la vida cívica y, en el caso de las familias cristianas, la iniciación de los hijos a la fe y a la comunidad eclesial (<a href="http://www.vatican.va/holy_father/john_paul_ii/apost_exhortations/documents/hf_jp-ii_exh_19811122_familiaris-consortio_sp.html">Familiaris Consortio</a> 37).</p>
<p><img src="http://www.novafronteira.org/imaxes/familia1.jpg" align="right" alt="Educa na fe" />Los cristianos nos atrevemos a afirmar con las palabras del Vaticano II que <em>«la salud integral de la persona, de la sociedad y de la comunidad cristiana está estrechamente ligada a la salud integral de la comunidad conyugal y familiar»</em> (Gaudium et Spes 48). Y hacemos nuestras las palabras de <strong>Juan Pablo II</strong>: <em><strong>«el futuro del mundo y de la Iglesia pasa a través de la familia»</strong></em>. Estamos convencidos de que promover una «cultura de la familia» es saludable para la sociedad. La Iglesia asume con pleno acuerdo las palabras de la <a href="http://www.un.org/spanish/aboutun/hrights.htm">Declaración Universal de los Derechos Humanos</a> (ONU, 1948): <em>«la familia es el elemento natural y fundamental de la sociedad y tiene derecho a la protección de la sociedad y del Estado»</em>. En la «Carta de los Derechos de la Familia» , Juan Pablo II, proclama que <em><strong>«la familia constituye más que una unidad jurídica, social y económica, una comunidad de amor y de solidaridad, insustituible para la enseñanza y transmisión de los valores culturales, éticos, sociales y religiosos,</strong> esenciales para el desarrollo y bienestar de sus propios miembros y de la sociedad» </em>(Preámbulo, D).<br />
<strong><br />
Familia: ¡Educa en la fe!</strong></p>
<p>La Iglesia es para los creyentes algo más que una inmensa institución benéfica y social que busca la sanación de las familias en dificultad, promueve los valores de la familia y reclama su efectiva protección pública. Ha recibido de su Señor la noble misión de anunciar <em>«con alegría y convicción la Buena Noticia de la familia»</em> (Familiaris Consortio 86) su mensaje específico de la familia a la luz de la fe. <strong>Por muy secularizada que pueda estar nuestra sociedad, el matrimonio y la familia entendidos y vividos a la luz de la fe siguen siendo saludables e interpeladores para la comunidad humana</strong>. Seguirían siéndolo aunque llegaran a ser realidades estadísticamente minoritarias. La visión cristiana de la familia y el matrimonio tiene sus raíces en la Palabra de Dios, expresada desde el Génesis hasta la Carta a los Efesios. Esta Palabra es explicitada y actualizada por la teología y encarnada en la praxis de muchas familias creyentes.</p>
<p>Dios, Padre y Madre, llama a los esposos a participar de su actividad creadora: <em>«Creced y multiplicáos, llenad la tierra y sometedla»</em> (Gn. 1, 28). Les invita a realizar esta misión trascendental con amor y responsabilidad.<em> «En el deber de transmitir la vida y educarla&#8230; los esposos saben que son cooperadores de Dios y, en cierta manera, sus intérpretes»</em> (Gaudium et Spes 50).</p>
<p>A la luz de la fe, la familia es <em>«icono de la Trinidad»</em>. La distinción entre las divinas Personas, su igualdad y su única naturaleza divina encuentran un reflejo pálido, pero real, en la vida matrimonial y familiar, llamada a respetar la singularidad de sus componentes, a encarnar la igualdad del hombre y de la mujer y a vivir en la unidad solidaria del amor.</p>
<p>La familia cristiana es signo relevante, sacramental, del amor mutuo entre Cristo y su Iglesia (Ef. 5, 21-33). La entrega mutua y permanente, corporal y espiritual de los esposos no es una pura realidad humana. Ha sido elevada por el Señor al rango de uno de los siete sacramentos de la Iglesia. Es un signo de la Nueva Alianza entre Dios y la familia humana. Siguiendo a Ef. 5, 32, Familiaris Consortio nº 49, denomina a la familia creyente como <em>«Iglesia en miniatura»</em>, una iglesia doméstica. Es decir, la Iglesia que está emplazada, tiene su hogar en medio de los casas de las demás personas de la familia humana. La comunidad familiar es una imagen viva y una representación histórica del misterio de la Iglesia.  Es fiel a su vocación cuando realiza, a su escala, los cuatro grandes quehaceres de la Iglesia de Cristo: adorar, vivir unida, testificar la fe y servir a la comunidad humana.</p>
<p><strong>La Familia cristiana es una vocación</strong></p>
<p><img src="http://www.novafronteira.org/imaxes/bispo3.jpg" align="right" alt="Educa na fe" />Esta visión bella y grandiosa de nuestra fe pudiera parecer idealista e incluso ideológica si se proclamara en la ignorancia de las dificultades reales para encarnarla históricamente. Siempre han sido muy fuertes estas dificultades. Lo son tal vez especialmente en estos tiempos caracterizados por el «usar y tirar». El matrimonio y la familia cristianos están también sometidos a las leyes de la debilidad humana. El ideal cristiano es bello, pero exigente; es saludable, pero costoso. La familia concreta necesita ser sanada, fortalecida, ayudada, alentada por la gracia sacramental del Señor. Por ella <em>«Cristo sale al encuentro de los esposos cristianos y permanece con ellos»</em> (Gaudium et Spes. 48). «<em>Dios, que ha llamado a los esposos al matrimonio, los sigue llamando en el matrimonio»</em> (Familiaris Consortio 51) mediante la gracia sacramental que permanece en los cónyuges e impregna toda la vida de la familia. </p>
<p>La familia no es solo destinataria de la atención pastoral de la Iglesia. Es también sujeto de la acción pastoral. <em>«La futura evangelización depende en gran medida de la iglesia doméstica»</em> (Familiaris Consortio 52). <strong>La primera iniciación a la fe, a la oración y a la comunidad eclesial es cometido de la familia cristiana</strong>. En la familia, el Evangelio se transmite y se irradia; el Padrenuestro y el Símbolo de la fe se rezan y se aprenden; los primeros sacramentos se preparan y se viven; los mandamientos se ponen en práctica. El testimonio de unos padres que oran a la vista de sus hijos vale por muchas horas de catequesis parroquial sobre la oración. La misma vida familiar en sus momentos ordinarios y extraordinarios: los nacimientos, el aniversario de la boda de los padres, el cumpleaños de los hijos, las partidas y los regresos de unos u otros, el bautismo, la comunión, la confirmación de los hijos, los momentos de zozobra, la enfermedad, la muerte de un ser querido&#8230; es materia de oración compartida.</p>
<p>En edades de adolescencia y juventud <em>«los padres deben afrontar con valentía y gran serenidad de espíritu las dificultades que encuentra a veces en los mismos hijos su ministerio de evangelización» </em>(Familiaris Consortio 53). <strong>Sabemos que la indiferencia religiosa de los hijos suele ser una de las frustraciones de padres fervientemente cristianos</strong>. Por ello, siempre serán pertinentes por su parte el <strong>diálogo con los hijos</strong> sobre esta temática, el <strong>consejo discreto</strong>, el<strong> testimonio</strong> de una vida familiar coherente con la fe y <strong>la oración</strong> para el futuro creyente de sus hijos.</p>
<p>La intervención de la familia creyente no se confina dentro del recinto familiar. Se prolonga en la participación activa en la vida de la comunidad eclesial y, de modo singular, en la adscripción a grupos de matrimonios cristianos, en la acogida y acompañamiento prematrimonial y postmatrimonial a las jóvenes parejas, en la preocupación activa por las familias quebradas o lastimadas por el impacto relativista de nuestra sociedad. Para todo esto da orientaciones y propone caminos Mons. Sánchez Monge.</p>
<p>Estos son algunos de los aspectos que están en trasfondo de este hermoso texto de nuestro obispo. En él  ofrece cauces para una vivencia renovada de la espiritualidad familiar y de la educación de la fe en la familia.</p>
<p>Termina su exhortación pastoral con la mirada puesta en el futuro. <strong>Una mirada confiada, positiva y de ánimo; que nos invita a no tener miedo porque el Señor nos acompaña en este hermoso quehacer</strong>. Es una buena propuesta para trabajar con las familias ya establecidas, pero puede ayudar mucho a aquellos cristianos que se acercan a  nuestras parroquias porque quieren casarse &#8220;por la Iglesia&#8221;. <strong>O a los jóvenes de hoy que se encuentran con tanta &#8220;literatura&#8221;  en donde se proponen formas de convivencia que no corresponden con la llamada profunda del ser humano</strong>. Todos tenemos la experiencia de que cuando les mostramos la verdad del sacramento del matrimonio, vivido en la fe de la Iglesia, sienten como que se les amplían las perspectivas de lo que ellos están viviendo sin haberlo formulado.</p>
<p>Seguro que este es un buen principio para fundamentar la programación pastoral durante los próximos años en nuestra Iglesia Diocesana.</p>
<p><strong>* Segundo L. Pérez López</strong> é o director do <a href="http://www.archicompostela.org/ITC/default.htm">Instituto Teolóxico Compostelán</a>, rector do Seminario Maior de Mondoñedo Ferrol, e autor de varios libros, entre outros<em> El amor que salva, Religiosidad Popular y Peregrinación Jacobea </em>ou<em> Cuarenta años de postconcilio. </em>É ademáis o coordinador de<em> <a href="http://www.mondonedoferrol.org/galego/em.htm">Estudios Mindonienses</a>, </em>anuario de estudios histórico-teolóxicos de Mondoñedo &#8211; Ferrol</p>
<p><strong><em><a href="http://www.novafronteira.org/realismo-e-esperanza-para-afrontar-os-problemas-da-familia">.:NF:. Realismo e esperanza para afrontar os problemas da familia<br />
</a></em></strong><a href="http://www.mondonedoferrol.org/castelan/Familiafe.pdf"><br />
<strong><em>.:Web Diocesana:. Carta Pastoral de Manuel Sánchez Monge, bispo de Mondoñedo &#8211; Ferrol (PDF)</em></strong></a></p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.novafronteira.org/entradas/directo-a-la-esencia-de-la-familia-cristiana/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>4</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Primeira Carta Pastoral de Sánchez Monge</title>
		<link>http://www.novafronteira.org/entradas/primeira-carta-pastoral-de-sanchez-monge/</link>
		<comments>http://www.novafronteira.org/entradas/primeira-carta-pastoral-de-sanchez-monge/#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 17 Mar 2006 14:00:31 +0000</pubDate>
		<dc:creator>Redacción NF</dc:creator>
				<category><![CDATA[Libros]]></category>
		<category><![CDATA[Novas e medios]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.novafronteira.org/?p=101</guid>
		<description><![CDATA[
Manuel Sánchez Monge publica a súa primeira Carta Pastoral, co título &#8220;Familia cristiana, ¡educa en la fe!&#8221; (PDF) Este é o primeiro gran documento de Sánchez Monge dende que fora consagrado bispo o pasado mes de xullo. Ó longo das súas 64 páxinas trata de axudar ás familias cristiás &#8220;a descubrir a beleza do que [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<div align="center"><img src="http://www.mondonedoferrol.org/images/escudo1.gif" alt="Fai click para ampliar" /></div>
<p>Manuel Sánchez Monge publica a súa primeira Carta Pastoral, co título <a href="http://www.mondonedoferrol.org/castelan/Familiafe.pdf">&#8220;Familia cristiana, ¡educa en la fe!&#8221;</a> (PDF) Este é o primeiro gran documento de Sánchez Monge dende que fora consagrado bispo o pasado mes de xullo. Ó longo das súas 64 páxinas trata de axudar ás familias cristiás &#8220;a descubrir a beleza do que significa formar un fogar cristián e transmitir e educar na fe&#8221;, segundo as súas propias palabras:</p>
<blockquote><p><em><br />
Non quero dar leccións a ninguén, pero estou convencido de que a familia é o sitio humano no que irrompe o Deus amigo da vida, que non vive só, senón que é comunidade de amor. Invítovos dun xeito especial a recuperar a confianza na vosa tarefa educativa, e, máis en concreto, na vosa capacidade para ser educadores da fe dos vosos fillos</em></p></blockquote>
<p>.</p>
<p>A carta está dispoñible na <a href="http://www.mondonedoferrol.org">web da Diocese</a>, ou ben pinchando <a href="http://www.mondonedoferrol.org/castelan/Familiafe.pdf">aquí</a> (PDF)</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.novafronteira.org/entradas/primeira-carta-pastoral-de-sanchez-monge/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>2</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>A encíclica &#8220;Deus é amor&#8221;</title>
		<link>http://www.novafronteira.org/entradas/a-enciclica-deus-e-amor/</link>
		<comments>http://www.novafronteira.org/entradas/a-enciclica-deus-e-amor/#comments</comments>
		<pubDate>Thu, 02 Feb 2006 00:59:44 +0000</pubDate>
		<dc:creator>Redacción NF</dc:creator>
				<category><![CDATA[Benedicto XVI - O Vaticano]]></category>
		<category><![CDATA[Libros]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.novafronteira.org/?p=72</guid>
		<description><![CDATA[Un artigo especial para Nova Fronteira, por Segundo Pérez López (*) 
Como di explicitamente o Papa, esta encíclica consta de dúas partes. A  primeira parte é máis teolóxica e a segunda máis práctica. Aínda que faga un paso adiante no que pretende enlazar as dúas partes.
A primeira parte é unha larga disertación sobre a [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p><em>Un artigo especial para Nova Fronteira, por Segundo Pérez López</em> (<strong>*</strong>) </p>
<p>Como di explicitamente o Papa, esta encíclica consta de dúas partes. A  primeira parte é máis teolóxica e a segunda máis práctica. Aínda que faga un paso adiante no que pretende enlazar as dúas partes.</p>
<p><img src="http://www.novafronteira.org/imaxes/erosepsique.jpg" align="left" alt="Eros e Psique" />A primeira parte é unha larga disertación sobre a relación entre <em>eros</em> e  <em>ágape</em>, que son dúas versións, dous modos e dúas concepcións do amor. <em>Eros</em>  é o amor de desexo, o amor que busca a posesión, o amor que quere gozo e satisfacción para si mesmo. <em>Ágape</em> é unha palabra grega pouco usada antes do cristianismo, pero é a palabra escollida para expresa-lo amor cristián, o amor de Deus, de Cristo, do Espírito Santo e dos cristiáns. Entre <em>eros</em> e <em>ágape</em> hai unha diferencia profunda que lles dá a aparencia dunha oposición radical. Algúns teólogos máis radicais como Anders Nygren, construiron a teoloxía cristiá do amor a partir da oposición entre eros e ágape.</p>
<p>Agora ben, a disertación teolóxica do Papa é unha sorpresa porque é unha novidade na linguaxe da xerarquía. <strong>Benedicto XVI afirma a necesidade dun acordo, dunha forma de complementariedade entre as dúas formas do amor: a do gozo e a da recepción por unha banda, e por outra,  a do  don e  a da gratuidade.</strong> Non coñezo ningún documento pontificio que exaltara nesa forma o gozo e o  desexo. Se estas cousas houberan sido ditas, tal como se fixo  dende a época patrística ata a primeira escolástica, a historia do cristianismo tería sido radicalmente diferente. Xa que,  durante moitos séculos  hasta hoxe a experiencia do gozo estivo moitas veces baixo sospeita, rexeitamento visto como algo malo a evitar. Ese rexeitamento do <em>eros</em> ten sido motivo de continuas oposicións entre os sacerdotes, sobre todo os confesores, e os leigos, sobre todo en temas de dirección das conciencias. <strong>Se se aplicase a doutrina do Papa á  sexualidade, moitas cousas poderían cambiar na forma como os problemas afectivos teñen sido tratados na  pastoral de cada día</strong>. A proposta cristiá non ven a ser un non a todo, se non un si ó amor que libera e fai do ser humano un ser libre e dono de si.</p>
<p><img src="http://www.novafronteira.org/imaxes/benedicto2.jpg" align="right" alt="Benedicto XVI" />O Papa aplica o seu esquema dese dobre aspecto do amor a Deus, a Cristo e ao ser humano. O nº 12 que se refire a Cristo que, desde un realismo inaudito fai a aplicación do esquema a Cristo. Esta fermosa dimensión cristolóxica é demasiado breve e deixa moitas preguntas abertas. Con toda seguridade, o Papa, que é un bo teólogo, reserva para outra oportunidade una encíclica sobre Xesucristo, e terá a oportunidade de presentar, en forma máis elaborada e vital, a concepción teolóxica á  que alude aquí.</p>
<p>A segunda parte fala da práctica da caridade pola Igrexa. Recorda os fundamentos desa misión da Igrexa na Escritura e na Tradición. </p>
<p>Moitos lectores esperaban con curiosidade a aplicación da doutrina do amor ós problemas sociais. O asunto é tratado nos nº 26 a 29, que se presentan baixo o título de xustiza e  caridade. O texto presenta a doutrina social da Igrexa como resposta ós problemas sociais, como se esa doutrina social fora unha doutrina xa acabada, completa e capaz de orientar aos católicos na  súa acción social hoxe en día. A Igrexa ensina a doutrina social e nada máis. O traballo por un orde máis xusto na sociedade é a responsabilidade dos leigos. </p>
<p>A encíclica quere situarse no corazón das preguntas que se fai a persoa humana actual, dende o máis sagrado da súa conciencia persoal, naquilo que é o máis específico do ser humano: a necesidade de amor e a capacidade de amar. <strong>A doutrina do amor conleva unha fonda forza social capaz de dar sentido á vida persoal e comunitaria</strong>. Cada cristián non pode quedar pasivo, debe buscar por si mesmo aquilo  que dea xeito a doutrina do amor que se ten que aplicar na sociedade actual. </p>
<p>No nº 28.b, explica como, ao lado da xustiza, o amor conserva sempre a súa necesidade. <strong>Nunca haberá xustiza completa que poida dar satisfacción a tódalas necesidades: a xustiza humana non é posible que chegue ó fondo da realidade humana</strong>, subsiste sempre un espacio para a caridade. Este texto parece suxerir que na mente do Papa as obras de caridade, promovidas pola Igrexa, son máis importantes para a mesma Igrexa que a acción social e política. </p>
<p><img src="http://www.novafronteira.org/imaxes/caridade.jpg" align="left" />Do nº 30 ao nº 42 a encíclica fala das obras de caridade organizadas pola Igrexa. É una longa exposición desa forma de acción da Igrexa, considerada  como un elemento estructurante da mesma, xunto coa liturxia e a predicación da Palabra, que fan verdade visible o ser mesmo do Reino. É  esta a parte máis extensa da   encíclica.</p>
<p>Os lectores, que buscan pequenos sinais significativos, poderán notar que dúas veces o Papa fala da <a href="http://www.aciprensa.com/teresadecalcuta/">Madre Teresa de Calcuta</a>. Non pode ser pura casualidade. Podería pensarse que na mente do Papa a Madre Teresa de Calcuta sexa a santa que mellor representa a presencia cristiá no mundo actual. Outro sinal é a relativa abundancia de citas de autores antigos, dos Santos Pais e mesmo de filósofos e pensadores actuais.  Sen dúbida que o Papa actual é unha das persoas mais cultas no mundo de hoxe. Por iso utiliza amplamente o diálogo coa cultura para ilustrar o seu pensamento.</p>
<p>Estas son soamente algunhas primeiras impresións que  deberiamos complementar coa lectura das obras do actual Pontífice, tan cheas de sabedoría e ben dicir.  Non cabe dúbida que se trata dunha obra moi persoal de Benedicto XVI, que propón ós homes e mulleres do século XXI o camiño da plenitude humana e do que significa a felicidade cristiá. </p>
<p><strong>* Segundo L. Pérez López</strong> é o director do <a href="http://www.archicompostela.org/ITC/default.htm">Instituto Teolóxico Compostelán</a>, rector do Seminario Maior de Mondoñedo Ferrol, e autor de varios libros, entre outros<em> El amor que salva, Religiosidad Popular y Peregrinación Jacobea </em>ou<em> Cuarenta años de postconcilio. </em>É ademáis o coordinador de<em> <a href="http://www.mondonedoferrol.org/galego/em.htm">Estudios Mindonienses</a>, </em>anuario de estudios histórico-teolóxicos de Mondoñedo &#8211; Ferrol</p>
<p><strong>NF:.</strong> <a href="http://www.novafronteira.org/benedicto-fala-o-mundo-do-amor">Benedicto fala ó mundo do amor</a><br />
<strong>NF:. </strong><em>Descargar a encíclica &#8220;Deus caritas est&#8221; (castelán)| <a href="http://www.novafronteira.org/recursos/documentos/deuscaritasest.pdf">PDF</a> |  <a href="http://www.novafronteira.org/recursos/documentos/deuscaritasest.doc">DOC</a> (Word) |</em></p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.novafronteira.org/entradas/a-enciclica-deus-e-amor/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>1</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>A muller en Teilhard</title>
		<link>http://www.novafronteira.org/entradas/a-muller-en-teilhard/</link>
		<comments>http://www.novafronteira.org/entradas/a-muller-en-teilhard/#comments</comments>
		<pubDate>Wed, 01 Feb 2006 19:01:19 +0000</pubDate>
		<dc:creator>José Ramón López Oroza, sacerdote; amplia estudios de Teoloxía en Salamanca</dc:creator>
				<category><![CDATA[Libros]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.novafronteira.org/?p=70</guid>
		<description><![CDATA[Tras O mestre Teilhard e O que eu creo, publicamos a terceira entrega da serie sobre o mestre Teilhard de Chardin, da man de José Ramón López Oroza, esta vez adicada á muller.
Sen outra pretensión que seguir investigando e lendo sobre o autor que me ocupa, comecei a profundizar nunha desas obras para as que [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p><em>Tras <a href="http://www.novafronteira.org/o-mestre-teilhard"><strong>O mestre Teilhard</strong></a> e <a href="http://www.novafronteira.org/o-que-eu-creo"><strong>O que eu creo</strong></a>, publicamos a terceira entrega da serie sobre o mestre Teilhard de Chardin, da man de <a href="http://www.novafronteira.org/category/colaboradores/jose-ramon-lopez-oroza/">José Ramón López Oroza</a>, esta vez adicada á muller.</em></p>
<p><img src="http://web.novafronteira.org/joseramon.gif" alt="José Ramón" align="right" />Sen outra pretensión que seguir investigando e lendo sobre o autor que me ocupa, comecei a profundizar nunha desas obras para as que se precisa de tempo, ánimos sobrados e suficiente mirada horizontal que axuden a acadar tan magno pensamento, unhas veces oculto e outras latente nos seus escritos.</p>
<p>Pois ben, lendo &#8220;El corazón de la materia&#8221;, libro fermoso e á vez complexo, atópome con impresionantes retazos da súa postura vital ante a muller.</p>
<p><img src="http://www.novafronteira.org/imaxes/mullerdali.jpg" alt="Muller mirando pola ventá, de Salvador Dalí" align="left" />Neste libro transmítenos (entre outras moitas cousas) o que para el significou o feminino, descobremento algo tardío na sua vida (sobre os 30 anos) pero que foi creando unha &#8220;atmósfera&#8221; que medrara nel o sentido cósmico e humano. <strong>Para Teilhard o feminino é o unitivo</strong>. Chega a falar ponderativamente da &#8220;unión plenificante dos sexos&#8221;, da necesidade do feminino &#8220;para sensibilizar a intelixencia&#8221;. O varón, prosegue a decirnos, &#8220;non pode prescindir do feminino, nin máis nin menos que pode prescindir da luz, do oxíxeno, ou das vitaminas&#8221;.</p>
<p>Fermosas apreciacións que serán completadas nesos anos nos que descobre á muller, coas máis fermosas reflexións sobre o &#8220;eterno feminino&#8221; que ve como &#8220;o encanto mezclado ó mundo para facerlle agruparse&#8221;, &#8220;acceso ó corazón total da creación&#8221;, &#8220;perfume de beleza&#8221; que atrae a Deus mesmo.</p>
<p>Amigos, <strong>na muller viu Pierre o símbolo da beleza da terra e da materia</strong>, a figura máis perfecta do seu poder de fascinanción, e sen dúbida, a imaxe máis fermosa, doce, e amable de Deus Amor.</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.novafronteira.org/entradas/a-muller-en-teilhard/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>1</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>Los pilares de la tierra</title>
		<link>http://www.novafronteira.org/entradas/los-pilares-de-la-tierra/</link>
		<comments>http://www.novafronteira.org/entradas/los-pilares-de-la-tierra/#comments</comments>
		<pubDate>Fri, 27 Jan 2006 09:00:33 +0000</pubDate>
		<dc:creator>Suso Arnau, estudiante de Telecomunicacións en Vigo</dc:creator>
				<category><![CDATA[Libros]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.novafronteira.org/?p=61</guid>
		<description><![CDATA[Velaquí un claro exemplo de que os mellores froitos da literatura non se obteñen por encargo. O autor desta obra, Ken Follet, prolífico (anque pouco regular) escritor de novelas de acción, foi a crear a súa peza máis coñecida precisamente por amor ó arte, e sobre un tema totalmente alleo ás súas habituais conspiracións de [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p><img src="http://web.novafronteira.org/suso.gif" alt="Suso Arnau" align="right" />Velaquí un claro exemplo de que os mellores froitos da literatura non se obteñen por encargo. O autor desta obra, Ken Follet, prolífico (anque pouco regular) escritor de novelas de acción, foi a crear a súa peza máis coñecida precisamente por amor ó arte, e sobre un tema totalmente alleo ás súas habituais conspiracións de espías coas que agora imita Tom Clancy.<br />
Ambientándose na Idade Media inglesa, Follet vainos contando historias cruzadas de personaxes que acabarán coincidindo, ó longo do tempo, en torno á construcción dunha catedral. Pouco a pouco, asistimos ó nacemento dunha cidade e dunha época, mentres contemplamos a vida durante unha idade mítica anque pouco coñecida.<br />
<img src="http://www.novafronteira.org/imaxes/libros/pilares.jpg" alt="Los pilares de la tierra, de Ken Follet" align="left" />A obra ofrece innumerábeis alicientes: a historia atrapa dende o primeiro momento, sumerxindo ó lector nas vivencias dos personaxes, inmersos en múltiples intrigas e dificultades, a través dunha ambientación concienciuda e rigorosa que evita esas idealizacións tan típicas na produción histórica &#8220;de ler e tirar&#8221;. As personaxes, anque algo novelescas, tamén presentan un carácter humano que dista moito dos heroes e heroínas perfectos que estamos afeitos a atopar por aí.<br />
Non é un libro que vaia levantar paixóns polo seu estilo, pero tal vez  si o faga pola mestría ca que está tecido o fío da historia. Tamén aporta unha visión particular sobre a Igrexa nos tempos medievais, mostrando con total certeza vicios e virtudes, alternando un ton de louvanza cando se refire á busca de xustiza  con outro máis ben satírico ó mencionar o culto a reliquias de procedencia dubidosa, por exemplo.<br />
En resumo, é unha novela feita para disfrutar cunha lectura lixeira pero sen desperdicio ningún.</p>
<p><strong>|Los pilares de la tierra| Ken Follet |Plaza &amp; Janés, entre outras, varias edicións e formatos|</strong></p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.novafronteira.org/entradas/los-pilares-de-la-tierra/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>3</slash:comments>
		</item>
		<item>
		<title>O que eu creo</title>
		<link>http://www.novafronteira.org/entradas/o-que-eu-creo/</link>
		<comments>http://www.novafronteira.org/entradas/o-que-eu-creo/#comments</comments>
		<pubDate>Wed, 25 Jan 2006 15:02:54 +0000</pubDate>
		<dc:creator>José Ramón López Oroza, sacerdote; amplia estudios de Teoloxía en Salamanca</dc:creator>
				<category><![CDATA[Libros]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.novafronteira.org/?p=59</guid>
		<description><![CDATA[Despois dunha primeira aproximación á figura de Teilhard de Chardin, en NF ofrecémosvos unha segunda entrega, da man de José Ramón López, que está a realizar un traballo de investigación sobre a figura deste sacerdote e pensador. 
Desde que estou inmiscuido no coñecemento de Teilhard de Chardin son moitos os descobrementos que del fun facendo, [...]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<p align="center"><em>Despois dunha <a href="http://www.novafronteira.org/o-mestre-teilhard">primeira aproximación</a> á figura de Teilhard de Chardin, en NF ofrecémosvos unha segunda entrega, da man de José Ramón López, que está a realizar un traballo de investigación sobre a figura deste sacerdote e pensador. </em></p>
<p><img src="http://web.novafronteira.org/joseramon.gif" alt="José Ramón" align="right" />Desde que estou inmiscuido no coñecemento de Teilhard de Chardin son moitos os descobrementos que del fun facendo, moito o que me foi enriquecendo, pero tamén tiven a oportunidade de escoitar diferentes críticas (desos que mal se chaman os &#8220;carcas&#8221;) por achegarme e estudiar a un autor que éstos tratan como heterodoxo, como contrario á ortodoxia eclesial ou lonxano a esta. Diría eu que ¡bendita heterodoxia! e ¡maldita ignorancia!</p>
<p><img src="http://www.novafronteira.org/imaxes/hombrepensando.jpg" alt="O que eu creo" align="left" />Ó longo da miña vida, e porque así mo ensinaron os meus pais, fun aprendendo que ante todo debemos de respectar as opinións dos demais e non falar sen antes coñecer iso do que se fala. Creo que con demasiada frecuencia falamos de temas descoñecidos e criticamos tamén o descoñecido (pero&#8230;as apariencias enganan) o cal resume un estilo de vida cheo de prexuizos e máis ben pobre. Criticamos ó veciño de enfronte porque tén estas ou aquelas pintas, criticamos a aquel que viste así ou asá, aquel outro parece que é dun ou doutro xeito, este é corto, aquel é un prepotente, este é do PSOE ou do PP&#8230; e tantos e tantos exemplos que poderíamos poñer e cos que seguro cada un, algunha vez, nos sentimos identificados. Isto vale para todo, tamén para o meu autor. Teilhard foi un home criticado, mal criticado, un home apartado do medio para evitar que molestara (e enviado nada menos que a China), un home envexado por moitos e crucificado por outros, un home que viviu a tortura de sentirse marxinado incluso polos máis cercanos a el dentro da Compañía de Xesús.</p>
<p>Hoxe quero presentarvos o seu pensamento. Evidentemente non podo facer aquí un resumo do que semellante personalidade escribiu e nos deixou como herdanza ó longo da súa vida, pero si quero recomendarvos unha lectura que vos axudará a coñecelo e a xulgalo con algún criterio máis e mellor. O libro está editado en Trotta e titúlase <strong>&#8220;Lo que yo creo&#8221;. Teilhard intenta dar resposta xa nesos anos ó que nos chamamos secularización e que él, cheo de orixinalidade como sempre o foi, denomina &#8220;relixión da terra&#8221;</strong>.</p>
<p>Non digo nada máis, só que disfrutedes desta lectura e que vos enriquezades coas aportacións dunha das mentes máis privilexiadas do século XX.</p>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>http://www.novafronteira.org/entradas/o-que-eu-creo/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>1</slash:comments>
		</item>
	</channel>
</rss>
